Μετρώντας Κυριακές

Ποτέ την Κυριακή...είπαμε...έλεγες...πολλά έλεγες...

Μετρώντας Κυριακές εκτελέσεων. Δέκατη τέταρτη Κυριακή λοιπόν. Κυριακές δε γίνονταν εκτελέσεις λέμε ούτε στην Κατοχή. Διάβασε λίγο ιστορία. Εξαιρέσεις. Πάντα η εξαίρεση κάνει τον κανόνα...Κάποια στιγμή θα μετρήσεις κι εσύ τις Κυριακές που σκότωσες αλλά θα είναι αργά...

Σβησμένες υποσημειώσεις

Μια σβησμένη υποσημείωση σε ένα βιβλίο που έριξες στη φωτιά, όχι πριν το διαβάσεις, πριν καν το ξεφυλλίσεις. Έστω από περιέργεια.  Εσύ που λάτρευες τόσο τα βιβλία. Έτσι γίνεται. Κάποια τιμαλφή αξίζουν μόνο 8 σειρές από ένα ξένο βιβλίο. Ίσως η αξία τους μεγάλωσε γιατί το πέταξες τόσο άκαρδα και με τόση ευκολία στη φωτιά. Μην ανησυχείς κανείς δε θα μάθει ποτέ για κείνο το βιβλίο. Μπορούσες να το αφήσεις σε μια γωνίτσα στη βιβλιοθήκη, σε ένα συρτάρι στο γραφείο δε θα πιανε τόσο χώρο. Αλλά αγαπούσες πάντα τη στάχτη. Ζούσες για τη στάχτη. Χαίρομαι που τώρα είσαι καλά. Πάλεψα για αυτό, ακόμα και για τη ζεστασιά που σου δωσε εκείνο το βιβλίο την ώρα που καιγόταν. Βιβλία υπάρχουν άλλωστε πολλά. Πιο ενδιαφέροντα, πιο σπάνια με εντυπωσιακά εξώφυλλα,  και όμορφα λόγια. Σε περιμένουν πολλά όμορφα βιβλία. Μικρέ θεούλη της γνώσης σου εύχομαι τα καλύτερα με μια συμβουλή. Μη χάσεις τελείως τον εαυτό σου. Εκείνο το μοναδικό πλάσμα που γνώρισα. Και μην είσαι τόσο άδικος με τους ανθρώπους που δε σου έφταιξαν σε τίποτα. Κράτησα λίγη στάχτη που θα μου θυμίζει πάντα εκείνη την υποσημείωση...Κ.Κ

Ένα μήνα μετά...

 

Έχεις βρεθεί μπροστά από κάνη όπλου; Γιατί ρωτάς; Τίποτα σκεφτόμουνα την αίσθηση να κοιτάς την κάνη του όπλου και αναρρωτιέμαι εκείνα τα δευτερόλεπτα τι σκεφτόσουνα; Δεν κοίταγα την κάνη, τα μάτια του κοίταγα, το σίγουρο βλέμμα του. Το χέρι του που δεν έτρεμε, ήταν σταθερό και αποφασισμένο να ξεμπερδεύει. Μα τόσο βάρος του είχες γίνει κι εσύ; Έτσι ένιωθε προφανώς. Και εσύ πως ένιωσες; Το χει ξανακάνει. Το είχα ξαναζήσει. Ο ίδιος άνθρωπος; Ναι προφανώς μαθαίνει σκοποβολή πάνω μου. Και τι έγινε; Σταμάτησε όταν του τέλειωσαν οι σφαίρες. Μάλιστα. Έτσι στα καλά καθούμενα όλο αυτό; Δεν του ήταν δύσκολο ήρθε αποφασισμένος. Και πως σε κοίταξε στα μάτια; Άνετα οπως και τότε. Επ για μισό λεπτό. Ποιος είσαι εσύ γιατί διακόπτεις τη σκέψη μου; Είμαι εγώ που κράταγα το όπλο. Α μάλιστα και τι θέλεις; Ξαναγέμισες και ήρθες για ακόμα ένα γύρο; Σουρωτήρι έγινα. Σκέφτηκες ποτέ κοριτσάκι μου πόσο δύσκολο είναι να κοιτάς δυο μάτια που σε εκλιπαρούν για ζωή κι εσύ να πυροβολείς; Ξέρεις τι βασανιστικός εφιάλτης είναι να βλέπεις αυτά τα μάτια κάθε βράδυ στον ύπνο σου; Και τότε γιατί πυροβόλησες; Στο χέρι σου ήταν να το αποφύγεις όλο αυτό. Ήθελες όμως να απολαύσεις το θριάμβο σου. Τη ρεβάνς για όσα πέρασες από αλλού. Να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι μπορείς να σκοτώσεις και εσύ όχι μόνο οι άλλοι. Πόσο λίγο με ξέρεις τελικά. Πως μπόρεσες, από περιέργεια ρωτάω, πως μπόρεσες και ήσουνα τόσο ψύχραιμος αφού ήξερες τι θα κανες; Πως δεν έτρεμε το χέρι σου την ώρα που ήσουνα έτοιμος να πατήσεις τη σκανδάλη; Πως με κοίταζες στα μάτια. Μα δε σε κοίταγα...πυροβόλησα, έκλεισα την πόρτα και έφυγα. Ήταν πιο εύκολο...έτσι δε θα χω το βλέμμα σου να με κυνηγάει τις νύχτες, ούτε τη σκέψη σου να με κυνηγάει τις μέρες...Έλα τώρα που σε βασάνισε ποτέ εσένα η σκέψη μου...Όχι γι αυτό ακριβώς ήθελα να τελειώνω μαζί σου..Κ.Κ

Το αγκάλιασμα εκείνης που δεν έχει αυτόν,που δεν έχει κανέναν..

"Άκου φίλη, δύσκολα χωρίς αυτόν. Αλλά ούτε με αυτόν. Τον διεκδίκησα όσο κανέναν. Μου τα άργησε τα χατίρια μου. Πολύ. Άκου φίλη, εγώ χωρίς αυτόν πεθαίνω, πνίγομαι. Και δεν με νοιάζει τίποτα. Δεκάρα δεν δίνω. Μην εκτεθώ στα μάτια σου. Να εκτεθώ. Γι’ αυτό και τόσο ανοιχτά. Παντού να το πω. Φώναξέ τες όλες. Να μάθει όλος ο χορός τα λόγια. Και πως το μεγαλειωδέστερο πράγμα στον κόσμο της γυναίκας είναι να διεκδικεί και να εκτίθεται. Τα έκανα και τα δύο. Μου άργησε το χατίρι μου. Δεν θα τον ξαναδώ ποτέ. Κάποιος άλλος. Που δεν θα τον αγαπώ. Που θα μπορώ να κάτσω μαζί του δέκα χρόνια. Γιατί έτσι γίνεται όταν δεν αγαπάς. Μπορείς και μένεις. Αυτό είναι όλο. Σημασία έχει να είσαι ήρεμη. Ψέματα. Σημασία έχει να αγαπάς. Δεν ξέρω. Μπερδεύτηκα. Φθινόπωρο σε λίγο φίλη. Εξαγνιστική βροχή, σώμα που πάλι θα άπτεται. Με ό,τι το ανατριχιάζει. Και ένα βράδυ θα κρυφτώ μόνη μου στο κρεβάτι, θα είμαι ήρεμη σαν πεθαμένη. Τότε θα ανοίξω τα κλειστά του γράμματα. Αδύνατον ακόμα. Η παιδική του φωτογραφία στο κομοδίνο μου. Θα τη γυρίσω για λίγο ανάποδα. Να μη με δει να κλαίω. Χριστούγεννα μετά. Οι ευχές του στον τηλεφωνητή μου. Είμαι σίγουρη. Θα ακούσω τη φωνή του. Θα θέλω να σηκώσω το τηλέφωνο και να του φωνάξω: Ηλίθιε. Τίποτα άλλο. Μόνο: «Ηλίθιε.. Σε αγαπώ.» Και δεν θα το σηκώσω…

Ξάπλωσε στο κρεβάτι μου, αγκάλιασε τους ώμους της. Κι αυτό είναι το αγκάλιασμα εκείνης που δεν έχει αυτόν, που δεν έχει κανέναν....."

Μαλβίνα Κάραλη

Πίσω σελίδες

Φταίει η μέρα, οι μέρες, ο μήνας. Γυρνάω το βιβλίο πίσω. Κοιτάω ξανά τις πρώτες σελίδες. Υπήρξαν όμορφες, αληθινές, γεμάτες στιγμές. Υποψία χαμόγελου. Αρχαϊκό μειδίαμα μάλλον. Απεγνωσμένη προσπάθεια να το πεις χαμόγελο. Ναι υπήρξαν. Κράτησαν όμως όσο το μπαμ της σφαίρας που τις διέλυσε. Μη ρωτήσεις ποιος όπλισε. Ποιος πυροβόλησε. Δεν έχει νόημα. Έτσι κι αλλιώς πάλι θα βρισκα κάτι να σε δικαιολογήσω...Κλείσε επιτέλους αυτό το βιβλίο. Δεν ωφελεί ρε γαμώτο. Κάθε σελίδα και σφαίρα. Το κλείνω. Κοιτάω τη βιβλιοθήκη. Είναι γεμάτη. Δε χωράει. Δικαιολογίες...Δε θέλω να το βάλω στη βιβλιοθήκη. Θέλω να το χω δίπλα μου. Δικαιολογία για να το ανοίγω συνέχεια με κάθε ασήμαντη αφορμή. Είσαι εσύ μέσα. Κι ας είσαι εσύ ο σκοπευτής σε κάθε σελίδα που ανοίγω...  Κ.Κ

Το παγκάκι στην πλατεία

Ήμουνα πολύ χαρούμενη βλέπεις για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό. Κόμματι από ένα όνειρο μιας κλεμμένης βραδιάς. Ιεροσυλία. Βλέπεις η σπανιότητα απομακρύνει απ τα εγκόσμια τους κοινούς θνητούς κάνοντας τους άλλους να δυσανασχετούν. Ελάττωμα. Είναι αργά για να γίνω κωλόπαιδο αγάπη μου. Πολύ αργά. Ευγνωμονώ ωστόσο το θεό του δευτερολέπτου που ήταν εκεί. Του χρωστάω τη ζωή σου και τη ζωή μου. Βλέπεις αν μου πάθαινες κάτι είχα τελειώσει την ίδια στιγμή. Κι όμως.  Η απόλυτη αγάπη βρίσκει τοίχο. Χτυπάει με δύναμη. Η σύγκρουση είναι σφοδρή. Πέφτει κάτω αιμόφυρτη. Προσπαθεί ματωμένη να σηκωθεί. Καλύπτει με καλό μέικ τις πληγές και τα σημάδια. Μην καταλάβεις εσύ. Μη στενοχωρηθείς εσύ. Προσπαθεί να ξανασηκωθεί. Τα καταφέρνει. Χαίρεται σαν παιδάκι που έστω και για λίγο έχει την κλεμμένη στιγμή. Χτυπάει όμως στο καταδικαστικό σου βλέμμα. Πέφτει ξανά. Τη βλέπεις κάτω και την περνάς για χαλάκι. Σκουπίζεις τα πόδια σου και φεύγεις. Η ψυχή δικάζεται χωρίς δικαστές, ενόρκους ή μάρτυρες κατηγορίας. Κατηγορία; Η απόλυτη απαγορευμένη αγάπη. Ετυμηγορία; Εσχάτη των ποινών. Κ.Κ

Προσπαθούσα...

Απ τη μέρα που σε γνώρισα προσπαθούσα.........
Προσπαθούσα να σε κάνω να χαμογελάσεις ξανά....
Προσπαθούσα να σε κρατήσω απ το χέρι για να ξέρεις ότι έχεις ένα στήριγμα...
Προσπαθούσα να πνίξω αυτό που ένιωθα...
Στη συνέχεια προσπαθούσα να αποδεχτώ τις αλήθειες των άλλων...
Προσπαθούσα να κάνω ότι καλύτερο μπορούσα...
Προσπαθούσα να είναι όλα τέλεια...
Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν είναι κακό να αγαπάς και να νιωθεις...
Προσπαθούσα να καταλάβω πως γινόταν να μην εννοείς τίποτα απ όσα έλεγες...
Μετά...προσπαθούσα να μη σε κοιτάξω στα μάτια ήξερες γιατί...
Προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι δεν είχες πρόθεση...
Προσπαθούσα να κρατηθώ όρθια...
Προσπαθούσα να υποκρίνομαι σε όλους και σε όλα....
Προσπαθούσα να καταλάβω και να μεταφράζω τα λόγια και τη σιωπή σου...
Προσπαθούσα να μαζεύω τα κομμάτια σου...μου...
Προσπαθούσα να συγκρατηθώ στις πρωτοβουλίες σου...
Προσπαθούσα να μη σε πάρω τηλέφωνο αν και είχα ανάγκη να σ ακούσω...
Προσπαθούσα να μη σε δω αν και είχα ανάγκη να σε δω...
Προσπαθούσα να καταλάβω αν βλέπεις όλα αυτά που γίνονται πίσω από σένα για σένα/για μένα...
Προσπαθούσα να μην κοιμάμαι μπας και σταματήσουν τα βασανιστικά όνειρα...
Προσπαθούσα να έχω ζωή και πέρα από σένα...
Προσπαθούσα να δώσω πειστικές απαντήσεις στα γιατί...
Προσπαθούσα να μην τροφοδοτώ τα αν....
Προσπαθούσα να δικαιολογήσω την επιβεβαίωση...
Προσπαθούσα να μη σου πω ευχαριστώ που ήρθες...
Προσπαθούσα να μη σου πω ότι με συγκίνησες...
Προσπαθούσα συνέχεια προσπαθούσα για κάτι. Έτσι κι αλλιώς δεν έχει νόημα. Άδειασα. Κουράστηκα να προσπαθώ πια...Πρέπει να βρω άλλο ρήμα επειγόντως...Κ.Κ

Στιγμή

"Μας κάνανε μεγάλη κάποια μικρή στιγμή". Αυτό το βίωσα. Το νιωσα. Μικρές στιγμές που ένα άγγιγμα τις έκανε μεγάλες, σπουδαίες, σημαντικές. Στιγμές από κείνες που μπορείς να κρατηθείς όρθιος κάθε φορά που λυγίζεις. Θυμάσαι εκείνη τη μία στιγμή. Μικρή στιγμή, ασήμαντη. Ένα φανάρι στην παραλιακή, μια φωτογραφία κάτω από ένα λιοντάρι, μια αγκαλιά σε μια παραλία, ένα ευχαριστώ σε ένα πάρκινγκ αυτοκινήτων. Δυο χέρια που το ένα κρατούσε το άλλο για 300 χιλιόμετρα. Θεωρούσα το χέρι σου κομμάτι της ψυχής μου. Γι αυτό όταν το χασα έχασα μαζί κι ένα κομμάτι της. Το πιο ακριβό. Το μόνο που είχε νόημα. Μικρές στιγμές αλλά μεγάλες. Πολύ μεγάλες. Και το νόμισμα σου πέφτει κάτω. Γυρνάει απ΄την άλλη πλευρά. Βλέπεις την άλλη όψη. Κάποιες κινήσεις που κάνουν τις μεγάλες στιγμές μικρές, τις μεγάλες στιγμές πληγές και χτυπήματα. Παίρνεις το νόμισμα και το πετάς στη λίμνη. Να κάνεις ευχή ή να απαλλαγείς απ το νόμισμα και την κακή του πλευρά. Κάνεις την κίνηση, σηκώνεις το χέρι κι αμέσως σκέφτεσαι τις μικρές αλλά μεγάλες στιγμές. Λίγες, απειροελάχιστες, σπάνιες αλλά μοναδικές. Ρίχνεις το νόμισμα και λες είμαι εδώ δεν είσαι μόνος σου...Θα είμαι εδώ. Κάποτε μπορεί κι εσύ να ρίξεις ένα νόμισμα στην ίδια λίμνη. Ίσως τότε τα δυο νομίσματα να βρεθούν μαζί...τουλάχιστον αυτά. Και τότε θα πει το ένα στο άλλο. Σ αγαπάω μικρή μου στιγμή....Κ.Κ

Φωνές

Ποταμός Spree κάπου στο Βερολίνο.Δε μου άφησε καλές αναμνήσεις αυτό το ποτάμι. Τα παγωμένα νερά του πάγωσαν την ήδη διαλυμένη ψυχή μου. Ποταμός Spree σήμερα. Ένα ελληνικό¨"Σ'αγαπάω" στην όχθη. Πόσο μα πόσο τρυφερό. Πόσο όμορφα ακούγεται, διαβάζεται, γράφεται. Το πιο όμορφο ρήμα με την πιο όμορφη προστακτική "Αγάπα με".  Σα να μιλάει το ποτάμι και να λέει ό,τι νιώσαμε και δεν είπαμε, ό,τι νιώσαμε και φωνάζαμε με τα μάτια αφού ήταν η μόνη φωνή που είχαμε. Βασανιστικό το κενό της υπαρκτής απουσίας. Κοιτάω το χέρι μου. Πόσο άδειο είναι χωρίς το δικό σου. Έρχεται το ποτάμι να καλύψει το κενό της ψυχής μου. Ένα " Σ' αγαπάω". Πιο σημαντικό, πιο μεγάλο από ένα "Σ' αγαπώ" που λέγεται εύκολα. Μια λέξη που έρχεται να αποκαταστήσει την ανάμνηση μιας εικόνας. Μιας στιγμής. Μιας ζωής. Νυν και αεί θα σ' αγαπάω. Θα το παίρνει το ποτάμι, δε θα το ακούς, δε θα το βλέπεις ίσως δε θα το νιώθεις καν αλλά εγώ θα είμαι εκεί στην όχθη. Θα περιμένω τουλάχιστον κάποτε να το διαβάσεις στον τοίχο...... κι ας είσαι στην άλλη όχθη. Ίσως από κει μπορέσεις να το δεις πιο καθαρά....Κ.Κ

Πεφταστέρια

Οι ελπίδες στον ουρανό. Τα μάτια ψηλά. Το αστέρι θα πέσει και συ θα κάνεις ξανά και ξανά την ίδια ευχή. Να τον δεις. Μα ειλικρινά σου αρκεί μόνο αυτό; Όταν δεν έχεις τίποτα άλλο ναι σου αρκεί. Λυρίδες τις λένε σήμερα και έχουν ήδη αρχίσει να πέφτουν. Θυμάσαι εκείνη τη νύχτα τα αστέρια στον ιερό μας βράχο;; "Είναι Αθήνα αυτό;;" Μου είπες. "Ναι είναι Αθήνα. Η ομορφότερη γωνιά της". Καθόσουνα και κοίταγες εκστασιασμένος τον ουρανό. Ήταν πράγματι σα να χε βγει από παλέτα ζωγράφου. Τόσα αστέρια μαζεμένα να αντικατοπτρίζονται στη θάλασσα μαζί με τον ιερό βράχο και το φεγγάρι στην πιο όμορφη πανσέληνο του καλοκαιριού. Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε. Πόσα άλλαξαν, πόσα έμειναν ακριβώς τα ίδια. Κι όμως εγώ θυμάμαι ίσως γιατί εγώ ένιωθα όλα όσα δεν ένιωσες ποτέ εσύ. Φύγαμε γρήγορα. Έφευγες...πάντα έφευγες στα μισά της διαδρομής. Για μένα ήταν η ομορφότερη εικόνα απ αυτές που δεν αποθανατίζουν οι φακοί καμιάς φωτογραφικής.  Είχες όλο τον κόσμο στα χέρια σου. Εσύ λίγα βήματα πριν το γκρεμό στο τέρμα του κόσμου να κοιτάς τα αστέρια και το πέλαγος να απλώνεται μπροστά σου. Δεν ήξερα τότε ότι αυτός ο γκρεμός ήταν προμήνυμα και για μένα και για σένα. Ο γκρεμός που ερχόταν...Δε θα βγω να δω τις Λυρίδες. Δεν έχει νόημα. Ας βγουν κάποιοι που στάθηκαν πιο τυχεροί στη ζωή τους....Κ.Κ

Γράμματα χωρίς παραλήπτη

Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι τα γράμματα που σου γραφα τόσα χρόνια, τα λόγια που σου λεγα χωρίς φωνή θα μπορούσαν να είναι γράμματα σε ένα μπουκάλι ριγμένα στη θάλασσα. Σφραγισμένα καλά να μη μπει μέσα θαλασσινό νερό. Λίγες ώρες πριν την Ανάσταση μίλησα για λίγο μ'έναν ποιητή απ τους σπάνιους της εποχής μας. Σου μοιάζει ξέρεις. Εκείνος μου είπε κάτι που δεν είχα σκεφτεί. Τα γράμματα που ρίχτηκαν στη θάλασσα μέσα σ'ένα μπουκάλι κάποια στιγμή φτάνουν στον παραλήπτη. Λέξεις ποτισμένες με την αλμύρα των δακρύων που δε χύθηκαν ποτέ. Είπαμε. Η μεγάλη στενοχώρια, πίκρα, βάσανο ή όπως το ονομάζει ο καθένας δεν επιτρέπει στα δάκρυα να βγουν. Φαίνονται πολύ δήθεν. Γίνονται όμως λέξεις και γράφονται στο χαρτί. Τυλίγονται με προσοχή και μπαίνουν μέσα σ'ένα μπουκάλι. Σκέψεις που δεν έγιναν πράξεις, λόγια που δεν ειπώθηκαν, αισθήματα που δεν εκδηλώθηκαν φυλακίζονται μέσα σε ένα ψυχρό παγωμένο γυαλί. Ένα γυαλί που ωστόσο δίνει ασφάλεια, εγγύηση ότι ακόμα κι αν δε φτάσουν στον παραλήπτη θα αγγίξουν μια άλλη ψυχή ίσως είναι η δική σου σε μια άλλη ζωή. Σφραγίζονται με το φελλό σαν ένα ακριβό μπουκάλι κράσι απ την κάβα ενός συλλέκτη. Το μπουκάλι σαν ένα κομμάτι ψυχής ρίχνεται με πόνο στη θάλασσα. Πόνος αποχωρισμού. Τότε αρχίζει το ταξίδι του στα κύματα...Μια ευκαιρία να ταξιδέψουν τουλάχιστον τα όνειρα. Ίσως φτάσουν σε κάποια στεριά να ξαποστάσουν, ίσως θαφτούν κάτω από την άμμο, ίσως η αλμύρα διεισδύσει μέσα στο μπουκάλι και αλλοιώσει τα γράμματα, τις μνήμες. Μετά απ την κουβέντα με τον ποιητή άφησα το μπουκάλι να ταξιδέψει ελπίζοντας ότι ίσως κάποια στιγμή φτάσει στον παραλήπτη του. Ξεκίνησα και πήγα στην Ανάσταση. Μόνη μου για πρώτη φορά. Δεν ήθελα παρέα. Δε μ΄ενοχλούσε που δε θα υπήρχε κανείς να μου δώσει το φιλί της αγάπης. Μου αρκούσαν τα λόγια του ποιητή. Το μπουκάλι πάντα φτάνει στον αποδέκτη ακόμα κι αν δεν το μάθω εγώ ποτέ.  Ακόμα κι αν δεν το μάθεις ούτε εσύ...Κ.Κ.

Την έλεγαν σιωπή...

Ίδια αγωνία, ίδιο τρέμουλο, ίδιο σφίξιμο στο στομάχι όπως κάθε φορά που θα σ'έβλεπα. Θέληση και φόβος μαζί. Τι θα μου πεις αυτή τη φορά...Τι θα ακούσω. Χαρμολύπη ψυχρής λογικής τα λόγια σου, ουρλιαχτά η σιωπή σου...η σιωπή μου. Ήθελα να σου πω...τίποτα...άστο δεν έχει σημασία...δεν έχει νόημα. Όσα ποτέ δεν είπαμε αυτά δε λησμονιούνται. Και ήταν τόσα πολλά αυτά. Φοβόμουν να σου μιλήσω, να σου πω πως νιώθω, πως μ΄έκανες να νιώθω. Έτρεμα στην ιδέα πως αν σου έλεγα τι νιώθω θα σε χανα. Μα δε σε είχα και ποτέ. Πως χάνεις κάτι που δεν έχεις;; Είχα ανάγκη αυτό το τίποτα που μου δινες. Γι αυτό δε μίλαγα. Ήξερες ότι είχα πολλά να πω. Πολλά τα φάουλ όμως αγάπη μου. Να μπορούσα κάποτε να αποκρυπτογραφήσω τα μάτια σου. Πάντα έλεγαν άλλα. Πάντα απ αυτά κρατιόμουνα. Ίσως γιατί εκεί μίλαγε η ψυχή σου... Αυτή που ένιωθε αλλά δε μίλαγε. Την ψυχή σου αγάπησα μικρέ. Έτσι δε σε λένε όλοι τελευταία;. Ναι αυτή η ψυχή που κρύβεις τόσο καλά. Αυτή που καλύπτεις με παραπετάσματα για να μη φαίνεται και την ξεδιπλώνεις εκεί που εσύ θέλεις. Δεν εκτιμήθηκε όμως. Η πανοπλία που φοράς γοητεύει δε λέω αλλά σε μεταμορφώνει αγάπη μου. Σίδερο με ατμό. Ώρες ώρες φοβάμαι το μπαμ. Σε κάνει να δείχνεις σιδερένιος, ατσάλινος, άκαμπτος.. Ξέρω ότι δεν είσαι έτσι. Ευτυχώς που δεν είσαι. Πόσα πράγματα δε θα μάθεις ποτέ...πόσα πράγματα δε θα νιώσω ποτέ.  Ατσαλένιε μου πρίγκηπα ξέρω ότι είσαι εύθραυστος σα γυαλί. Κι εγώ έτσι είμαι απλά γέμισα χαρακιές και σπασίματα. Βοήθησες κι εσύ εδώ που τα λέμε και βοηθάς ακόμα. Γιατί;;; Δε χρειάζεται να σπας το γυαλί που δε σου χρειάζεται. Άστο στην άκρη. Αναρρωτιέμαι κατάλαβες ποτέ πως ένιωσα;; Αν ήσουν δίπλα μου θα σώπαινες. Η σιωπή κάποιες φορές είναι μια κάποια λύση. Χαθήκαμε στη σιωπή εμείς οι δυο. Ίσως να ήταν καλύτερα. Απ τα σκληρά λόγια που ακούστηκαν ή αυτά που δεν ακούστηκαν, απ τις πρωτοβουλίες που έπαιρνες και με τσάκιζαν ήταν προτιμότερη. Τουλάχιστον άσε να χουμε να θυμόμαστε τα απειροελάχιστα καλά. Τη μία εκείνη στιγμή. Σε μια στιγμή μαζί σου έζησα όλη μου τη ζωή. Μαζί σου όμως. Με τον άνθρωπο που αγάπησα. Μου αρκεί. Δεν έχω ανάγκη απο πατερίτσες. Και ειδικά όταν μου τις δίνεις εσύ ο ίδιος. Έμαθα να περπατάω μόνη μου. Σωπαίνεις; Καταλαβαίνεις τι λέω όπως καταλαβαίνεις και πόσο άσχημα με έκανες να νιώσω. Εσύ γιατί εσύ ήξερες. Και επειδή ξέραμε ήταν προτιμότερη η σιωπή.  Είχαμε μια φίλη λοιπόν εκείνο το βράδυ που δεν της δώσαμε σημασία ....τη μόνη φίλη που ήταν στη μέση και βοηθούσε και τους δυο μας. Την έλεγαν σιωπή....Κ.Κ

Νυχτωμένη μνήμη

"Τυφλή φωνή που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη βήματα και χειρονομίες...δε θα τολμούσα να πω φιλήματα". Κάθε νύχτα χρόνια τώρα από τότε κάνεις αισθητή την παρουσία σου σε όλα μου τα όνειρα, σα φωνή, ψυχή, παρουσία. Χαίρομαι. Το χω ανάγκη. Είναι δύσκολο όμως να ξημερώνει η μέρα και να βλέπεις ότι ήταν και πάλι όνειρο. Δεν αντέχεται αυτό. Σταμάτησα να κοιμάμαι. Έκανα μαύρους κύκλους. Γέρασα. Έπρεπε είπαν οι γιατροί να κοιμάμαι έστω 2-3 ώρες τη μέρα. Βασανιστήριο. Άσε με να κοιμηθώ. Μη με βασανίζεις. Μην έρχεσαι. Κάθε βράδυ που βγαίνει το φεγγάρι αρχίζει το μαρτύριο. "Το φεγγάρι βγήκε απ' το πέλαγο σαν Αφροδίτη· Σκέπασε τα άστρα του Τοξότη"- για την ακρίβεια εξαφάνισε τον άξονα Ταύρου-Τοξότη-πήγε και βρήκε την καρδιά του Σκορπιού. Ίσως γιατί μόνο ο Σκορπιός διέθετε  καρδιά. Τι μας λες καλέ. Ο Σκορπιός που χωρίς δεύτερη σκέψη δάγκωσε το βάτραχο που τον πέρασε απέναντι;;  Μα δικαιολογήθηκε. Ήταν στη φύση του λέει. Το πιστεύεις;; Δεν ξέρω ειλικρινά δεν ξέρω. Είναι ειλικρινής όμως. Του το εκτιμώ αυτό. Κι ας το κανε πολύ αργά.  Σε δάγκωσε μέσα στο νερό για να πνιγείς το καταλαβαίνεις; Δεν τον ένοιαζε αν πεθάνεις. Θα πέθαινε και κείνος. Μάλιστα τώρα τον δικαιολογώ. Εσύ τι του φταίξες; Με δάγκωσε απότομα αλλά ήταν στη φύση του. Έτσι έκανε με ότι δεν αγαπούσε. Ωραιότατα. Εσύ όμως τον αγαπούσες και το ήξερε. Ήταν στη φύση του είπαμε. Ωστόσο έχω ακόμα το σημάδι. Με πονάει ήταν βαθιά η πληγή δεν έκλεισε.Τι μπόρεσες να βγεις; Ναι τα κατάφερα. Κολύμπησα στην ακτή μέσα στα αίματα. Ήθελα να ζήσει. Και μετά μου λες για το Σεφέρη.  Ο  Σεφέρης με εντυπωσιάζει. Φωτογραφίζει τα γεγονότα με απίστευτη ακρίβεια σα να τα χει ζήσει, να τα χει δει. Σα να ξέρει...Πήγα στο Σκάμανδρο πέρσι. Τόσοι αιώνες περνούν μπροστά σου και όλα για ένα πουκάμισο αδειανό. Περιμένεις. Τι περιμένεις καλέ;  Ακούω τα λόγια του ποιητή μη με διακόπτεις.  Ανεβαίνω εκεί που η Ανδρομάχη έδωσε το τελευταίο φιλί στον Έκτορα. Το ίδιο είναι; Ο Έκτορας την αγαπούσε.  Σταμάτα. Έχει πολλές μορφές η αγάπη. Πολλά χρώματα. Δεν μπορείς εσύ να καταλάβεις. Τι να καταλάβω; Έφυγε ακούς; Δεν υπάρχει. Μια νεφέλη ήταν. Δεν υπήρξε ποτέ. Υπήρξε. Υπάρχει. Τον είδα. Τον έζησα. Τον ένιωσα. Δεν έφυγε. Βλέπει από ψηλά. Μου μιλάει χωρίς λόγια αλλά τον ακούω.   "Θα γίνει η Ανάσταση μιαν αυγή". Λες;  Όσο ανθίζουν αμυγδαλιές εγώ θα περιμένω. Τι περιμένεις;  Εκείνος δεν υπάρχει. Δεν περιμένω εκείνον. Την Άνοιξη περιμένω. Να τη δω από κοντά. Να της μιλήσω. Η  Άνοιξη  δεν έχει φιλότιμο έλεγες. Είχες δίκιο. Ωστόσο εμένα μια Άνοιξη σ' έφερε στη ζωή μου.  Της το χρωστάω λοιπόν.  Ό,τι και να μου κάνει εγώ θα της χρωστάω. Κάποια μέρα η Άνοιξη θα καταλάβει. Φιλότιμο είχε τελικά. Απλά υπήρξε άδικη....και για σένα και για μένα    Κ.Κ

Μόνο μια φορά λύγισα

"Ήμουν πολύ στενοχωρημένος για να μπορώ να κλάψω". Η μεγαλύτερη αλήθεια που άκουσα ποτέ από σένα, η μεγαλύτερη κουβέντα που άκουσα ποτέ. Το νιωσα και γω αυτό. Χρόνια αναρρωτιέμαι πως μπόρεσα τότε και δεν έκλαψα. Λύγισαν τα πόδια μου και πάγωσα. Καθόμουνα ώρες παγωμένη στο πάτωμα. Κενό. Το απόλυτο κενό. Ένιωθα ότι το κεφάλι μου φούσκωνε. Ήθελα να συρθώ μέχρι το μπάνιο να δω στον καθρέφτη αν είχα παραμορφωθεί. Δεν κατάφερα να κουνηθώ. Κάτω στο παγωμένο πάτωμα. Ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια. Δε σκεφτόμουνα τίποτα. Όλα σταμάτησαν. Ο χρόνος, η ζωή μου και το πιο φρικτό; Οι σκέψεις μου. Κενό. Εκεί κάτω στο πάτωμα μέσα στο σκοτάδι. Κοίταγα με καρφωμένα μάτια το σκοτάδι σα να περίμενα να μου πει κάτι. Να μου απλώσει το χέρι. Ψυχρό όμως, ανελέητο, άψυχο.  Περίμενα να ξημερώσει. Όχι δεν το ζούσα εγώ αυτό, δε συνέβαινε σε μένα. Ένιωθα έναν κόμπο που ανέβαινε. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Αυτό είναι είπα. Τέλος. Εδώ κάτω στο πάτωμα μιας αφιλόξενης για μένα πόλης. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι έβρεχε. Άκουγα μόνο αυτό το τακ τακ τακ. Αργόσυρτο που παρέτεινε τον πόνο. Σα σφαίρες ένιωθα το κάθε τακ τακ. Με χτύπαγαν αλλά δε με σκότωναν. Τις ένιωθα. Δεν ξέρω πότε ξημέρωσε, δεν ξέρω πως σηκώθηκα απ το πάτωμα, πως σε κοίταξα ξανά. Πως μπόρεσα να κάνω ότι δε συνέβαινε τίποτα γιατί αυτό θα ήθελες αν ήσουνα εκεί. Αλλά δεν ήσουνα αγάπη μου. Είχες ήδη φύγει. Ακόμα αναρρωτιέμαι πως μπόρεσα και δεν έκλαψα. Ούτε τότε ούτε ποτέ. Δε μετριέται η αγάπη με τα δάκρυα. Το αντίθετο. Φοβάμαι πια όποιον κλαίει εύκολα. Τον φοβάμαι και τον θαυμάζω ταυτόχρονα. Μπορεί να κλάψει,να ξεσπάσει αλλά να χρησιμοποιήσει και το κλάμα. Μια φορά έσπασα, λύγισα, δεν άντεξα. Και ήταν εκεί που σε γνώρισα με τον άνθρωπο που ΄με είχε πείσει ότι μ΄αγαπάς εκεί στο μέρος που σας πρωτοείδα μαζί. Στο μέρος που ζήσαμε τόσα πράγματα μαζί. Μόνο μια φορά λύγισα....

Βροχή

Τι πιο όμορφο να βλέπεις τη βροχή δίπλα στον άνθρωπο που αγαπάς. Ούτε καν αυτό. Σου είπα ψέματα τις προάλλες. Δε μισούσα ανέκαθεν τη βροχή. Ίσα ίσα. Κάποτε την αγαπούσα. Η μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή πάντα με γοήτευε. Πριν από αιώνες, ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι γνώρισα ένα παιδί. Ένα υπέροχο πλάσμα με δυο δακρυσμένα μάτια. Μάτια δακρυσμένου σκυλιού μου είπε. Πόναγε πολύ. Αγάπησε με τον πιο απόλυτο και μοναδικό τρόπο που μπορεί να αγαπήσει ένας άνθρωπος ένα περσικό λουλούδι.  Το έλεγαν  گل سرخ . Ήταν το πιο όμορφο και σπάνιο λουλούδι στον κόσμο. Έμαθε να ζει και να αναπνέει μόνο γι αυτό. Κάποια στιγμή το λουλούδι αποφάσισε να φύγει.  Ήθελε ν'ανοίξει τα φτερά του γιατί η τόση αγάπη το πνιγε. Όταν γνώρισα εγώ αυτό το παιδί το λουλούδι ήταν πια ανάμνηση. Ζωντάνευε μόνο στα λόγια του, στα μάτια του και στην ψυχή του παιδιού. Μου μίλαγε για το μεγαλείο αυτής της αγάπης και αγάπησα κι εγώ και το λουλούδι αυτό και εκείνο το παιδί για τον τρόπο που ήξερε να αγαπάει. Δάκρυζα όταν δάκρυζε, πόναγα όταν πόναγε. Ευχόμουνα μ'όλη τη δύναμη να γυρίσει κάποτε αυτό το λουλούδι απ τα βάθη της Ανατολής. Ήθελα να ξαναδώ στα μάτια του το χαμόγελο. Αγαπούσα αυτό το παιδί περισσότερο απ όσο έπρεπε. Τρόμαξα και εγώ όταν κατάλαβα πόσο. Πόνεσα ακόμα περισσότερο όταν δεν τα κατάφερα να ξαναφέρω το χαμόγελο στη ζωή του. Και ήρθαν οι βροχές. Το παιδί είδε ένα αράπικο λουλούδι. Έμοιαζε λίγο στο χαμένο του λουλούδι. Μια νύχτα μέσα στη βροχή το παιδί άρχισε να τρέχει. Φοβόταν μη χάσει το καινούργιο λουλούδι που βρήκε. Φοβόταν μη του φύγει κι αυτό. Εκείνη τη νύχτα με τη βροχή δεν το αγαπούσε. Κι όμως έφυγε με απίστευτη ευκολία. Δεν το ξαναείδα εκείνο το παιδί. Έφυγε χωρίς καν να κοιτάξει πίσω του. Το λουλούδι του όμως είχε αγκάθια. Με μάτωσαν πολλές φορές. Μου άφησαν σημάδια. Μάθαινα όμως ότι το παιδί χαμογελούσε ξανά. Μου αρκούσε. Στο παιδί δεν έβγαιναν τα αγκάθια ούτε καν τα έβλεπε. Έβγαινε μόνο η ομορφιά και το άρωμα.  Το χαμόγελο ερχόταν και έφευγε απ τα μάτια του συνέχεια. Η απόλυτη ευτυχία και η απόλυτη δυστυχία. Το λουλούδι του ήταν αλλιώς μαθημένο και το παιδί πόναγε. Αν και αιμορραγούσα από τα αγκάθια του λουλουδιού του με πόναγε περισσότερο η πίκρα στα μάτια του παιδιού. Μέσα μου όμως πόναγε και η ευκολία που έφυγε εκείνη τη νύχτα με τη βροχή. Κάθε φορά που βρέχει θυμάμαι αυτή την εικόνα...Ήρθε ξαφνικά κι έφυγε ακόμα πιο ξαφνικά μέσα στη βροχή...Έχω ανάγκη από μια βροχή, μια λυτρωτική βροχή να σβήσει όλο αυτό το παραμύθι, να σβήσει τα σημάδια και τις πληγές, να μη θυμάμαι αυτό το κομμάτι της ζωής μου. Να ξαναδώ αυτά τα δακρυσμένα μάτια που αγάπησα, δακρυσμένα από χαρά κι ας φύγω για πάντα.......Κ.Κ

Χωρίς εσένα

Ohne dich kann ich nicht sein.......

"Χωρίς εσένα δεν μπορώ να υπάρξω. Μαζί σου νιώθω το ίδιο". Ίσως γιατί εγώ είμαι μαζί σου μόνη μου. Εσύ είσαι πάλι είσαι αλλού μόνος σου. «Άραγες να ΄ναι η μοναξιά σ΄όλους τους κόσμους ίδια;» αναρρωτιόταν ο ποιητής; Δε θέλω να μάθω. Δε θέλω να ξέρω. Αρκετή εισέπραξα σ'αυτή τη ζωή. Ξεπλήρωσα το χρέος αιώνων. Έφτασα στο σημείο να τη θεωρώ τρόπο ζωής. Μέχρι που ήρθες εσύ. Και τότε γνώρισα την απόλυτη μοναξιά. Σκληρή, παγωμένη, απόλυτη. Εσύ μου μαθες αυτό το τραγούδι. Βιωματικό μάθημα. Ίσως για να το καταλάβω καλύτερα επειδή δεν ήξερα γερμανικά. Κι ας απευθυνόταν κι αυτό αλλού. Όπως όλα άλλωστε. Κι όμως είμαι ακόμα εδώ. Σου μιλάω κι ας μην ακούς. Η πρώτη φορά είναι;; Συνήθισα. Τόσο που αν γυρίσεις κάποτε θα μου κάνει εντύπωση αν μ'ακούσεις. Αν δεις και την άλλη πλευρά που βρίσκεται πέρα απ τη δική σου αλήθεια. Αυτή που υποστήριξες με κάθε τρόπο. Μάθαμε να ζούμε στη χώρα των παράλληλων μονολόγων. Ήταν ο μόνος τρόπος να μιλάμε κι εμείς. Άσχετα αν ο καθένας μας απευθυνόταν αλλού. Εσύ είχες πάντα έτοιμες τις απαντήσεις. Είχες πάντα το χάρισμα του λόγου. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Εκεί που δεν υπήρχαν απαντήσεις. Εκεί που περίμενα ένα ψέμα. Τόσα είπες που δεν έγιναν ποτέ. Τι θα σ' έβλαπτε αν έλεγες ακόμα ένα...Σε πονάνε οι μαχαιριές που πήρες και που έδωσες αλλού. Το λες κιόλας. Το βιώνεις. Ποτέ όμως δε μέτρησες όλες τις μαχαιριές. Μετράνε κάποιες περισσότερο;; Να προσέξεις τα μαθηματικά σου. Πάθος+Αγάπη+Ελπίδα+Έρωτας+Μαχαιριά δεν ισοδυναμεί με το Μαχαιριά+Μαχαιριά. Διαφέρει στο αποτέλεσμα. Προσεξέ το αυτό. Όχι μένα. Για σένα. Για το μετά και το αύριο. Μην πονέσουν κι άλλοι άδικα επειδή βρέθηκαν στο σωστό μέρος τη λάθος στιγμή..........Κ.Κ

Πήγα στον παράδεισο και φτάνει...

Υπάρχει παράδεισος γιαγιά; Υπάρχει παιδί μου. Για να το λένε θα υπάρχει. Και που είναι ο παράδεισος γιαγιά; Είναι στον ουρανό πάνω απ τα αστεράκια;; Όχι παιδί μου. Εδώ είναι στη γη. Στη γη;; Και γιατί δεν τον βλέπουμε γιαγιά;;. Κρύβεται μάτια μου. Κρύβεται σε μια στιγμή, σ ένα δευτερόλεπτο, σ ένα άγγιγμα, σε μια μια ματιά, σε μια αγκαλιά σαν την υπέρτατη μορφή αγάπης και έρωτα. Μα μια αγκαλιά γιαγιά;; Μόνο μια αγκαλιά;; Αρκεί πολλές φορές παιδί μου. Αν είναι από αγάπη μπορεί να σε κρατήσει μια ζωή. Μπορεί να είναι πιο δυνατή, πιο αληθινή, πιο απόλυτη από πολλές νύχτες απόλυτης ευτυχίας. Κάπου τα χάνεις γιαγιά στο μέτρημα. Αρκεί μια στιγμή για μια ζωή; Αν η στιγμή σ έκανε ευτυχισμένο αρκεί. Κι η ευτυχία γιαγιά;; Είναι το άλλο όνομα του παράδεισου παιδί μου. Και η κόλαση γιαγιά;; Η κόλαση είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Κρύβεται και κείνη και σε χτυπάει συνήθως από πίσω. Δε σε σκοτώνει όμως γιατί θέλει να σε βλέπει να βασανίζεσαι. Κι εμείς γιατί τον αφήνουμε βρε γιαγιά;; Γιατί παιδί μου η κόλαση έπεται του παραδείσου και προέρχεται πάντα απ τον ίδιο άνθρωπο!! K.K

Αγαπάω σημαίνει εγώ αγαπάω. Τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά

Δεν τα καταδέχεται η λήθη τα απεγνωσμένα όνειρα...Απεγνωσμένα;; Μονόπλευρα;; Ναι. Ίσως γι αυτό και πιο δυνατά. Πιο αληθινά. Πιο έντιμα. Πιο ανθρώπινα. Αγαπάς για δύο, πονάς για δύο, νιώθεις για δύο. Γι αυτό είναι και πιο αληθινό. Θέλω να είσαι καλά. Να γελάς. Να περνάς καλά. "Τη μαχαιριά που δωκες να σου την κάμω γέλιο"...Πάλαιψα γι αυτό. Ούτε καν το είδες. Τα είδαμε τα αμοιβαία. Να χειροκροτήσουμε τώρα ή μετά το διάλειμμα που θα λεγε και μια ψυχή. Αμοιβαία...μάλιστα. Και ποιος έχει το πάνω χέρι στα αμοιβαία;; Μα αυτός που αγαπάει λιγότερο. Κλείνει την πόρτα και σε κάνει να τρέχεις όποτε θέλει. Μα κλείνεις ρε την πόρτα άμα αγάπησες έστω και μια στιγμή;; Εκβιασμοί και αγοροπωλησίες αισθημάτων και ανθρώπων. Όχι δεν αγοράζονται όλοι. Δεν είναι μπιμπελό στη βιτρίνα. Τελειώνεις κάτι;; Τέλειωσέ το οκ επιλογή σου. Αλλά γιατί να γεμίζεις τον άλλο με ενοχές αφού ξέρεις και ξέρω ότι δε φταίει. Και κάποια στιγμή θα το μάθει κι εκείνος. Επιλέγω τα μονόπλευρα λοιπόν. Μακριά από εγωισμούς και αρπακτικά. Με ενοχλεί η αχαριστία. Όταν δεν εκτιμάς τίποτα εκτίμησε τουλάχιστον ότι κάποτε ο άλλος "σκότωσε" χωρίς δεύτερη σκέψη για χάρη σου...Κ.Κ

Κομμάτια

Μια σκισμένη σακούλα του παλιού ΜΙΝΙΟΝ. Αυτή βρήκα. Εκείνη η πορτοκαλί με τα μαύρα και άσπρα γράμματα. Άλλωστε εκεί που ήμουνα ο χρόνος είχε τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια. Μοναδικός αυτόπτης η σκόνη.Ο χρόνος είχε σταματήσει. Το ρολόι έδειχνε 1.15μ.μ. Το ημερολογιο στον τοίχο έδειχνε εκείνη τη μέρα. Το ξεκρέμασα όπως ήταν και το βαλα στη σακούλα. Η φωτογραφία μου σε μια κορνίζα μέσα στη σκόνη. Την πήρα. Γύρναγα πίσω πολύ πίσω. Μάζευα κομμάτια και γέμιζα τη σακούλα. Για την ακρίβεια ξερίζωνα κομμάτια. Τα πήρα εγώ για να μην τα πάρει ο χρόνος κι αυτά. Δύσκολη στιγμή. Απ τις πιο δύσκολες. Στη μνήμη σου υπάρχουν όλα. Στην πραγματικότητα συνεχίζουν να υπάρχουν. Η σκόνη σε διώχνει, οι αναμνήσεις το ίδιο κι όμως περιμένεις. Γυρνάς τα δωμάτια και ψάχνεις. Δεν ξέρεις τι. Πήρα ότι άντεχα να πάρω, ότι χώραγε στη σκισμένη σακκούλα τα βαλα στο αυτοκίνητο κι έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω. Κ.Κ

Άρη μου

Βάρκιζα. 65 χρόνια πριν σαν σήμερα. Δεν αντέχω ρε Άρη να βλέπω άντρες να κλαίνε. Κι όμως εσένα σε είδα και σε κατάλαβα και σ'ένιωσα. Αυτή η σκηνή σοκάρει και τον πιο αναίσθητο. «Πως σταματάει σε μια στιγμή ο χρόνος κι η ζωή μας; Αδειάζει ξάφνου η καρδιά κι η θύμησή μας». Το όπλο σου ένα με το χέρι σου, ένα με την ψυχή σου. Κατέθεσες και την ψυχή σου σε κείνο το σωρό με τα όπλα. Το ξέρω. Πάντα αυτά τα δακρυσμένα μάτια σου με άγγιζαν και με κατέστρεφαν συγχρόνως. Γιατί άραγε;;; Αλλά εσύ έφυγες ξαφνικά. Η ζωή είναι απρόβλεπτη και η Μεσούντα εκεί. Σε ανάγκασαν να φύγεις. Και έφυγες. Εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες η αυτοκτονία σου. Δε σου άφησαν επιλογή. Δύσκολο να μην έχεις επιλογή. Ειδικά όταν κάποιοι αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα. "Δεν υπάρχει Άρης σήμερα". Θλιβερή διαπίστωση. Ένας πολύ δικός μου άνθρωπος μου είπε: "Υπάρχουν Άρηδες. Πάντα θα υπάρχουν. Μόνο που δεν κυκλοφορούν με άλογα στα βουνά. Άρηδες είναι όλοι εκείνοι που λιώνουν τα νιάτα τους στη βιοπάλη, στα ναυπηγεία, στα εργοστάσια. Όλοι εκείνοι που θυσιάζουν νιάτα και όνειρα. Όλοι όσοι παλεύουν για κάτι". Είχε δίκιο τελικά. Τα άσπρα άλογα ίσως υπάρχουν μόνο στα παραμύθια και στη δική μου φαντασία. Κρατάω μια μικρή επιφύλαξη πάντως γι αυτό... Αθεράπευτα ρομαντική; Σ’όποιον αρέσουμε… «Ίσως γιατί ο άκρατος ρομαντισμός, μπορεί να φαντάζει απλά σαν απαισιοδοξία..... στους πραγματικά αγνοούντες». Σε κάποιους και σαν ηλιθιότητα. Διάβασα στα ΝΕΑ την πρόταση να ονομάσουν το γήπεδο του Παναθηναϊκού με τ'όνομά σου. ΕΛΕΟΣ. Φαντάζομαι πως διαφωνείς. Αλήθεια τι ομάδα θα ήσουνα; Δεν μπορώ να σε φανταστώ σε γήπεδο, σε κερκίδα να φωνάζεις συνθήματα…με τίποτα. Α ρε Άρη. Κλασικός Παρθένος. Μια πατρίδα, μια σημαία, μια θρησκεία, μια γυναίκα. Βέβαια η γυναίκα για σένα ήταν κάτι σαν τη Φεγγαροντυμένη του Σολωμού. Η ενσάρκωση της μάνας, της Ιδέας, της φύσης, της άυλης αγαπημένης, της πατρίδας, της Ρούμελης στην περίπτωσή σου. «Ο άνθρωπος μονάχος πορεύεται στον έρωτα, στη δόξα και στο θάνατο». Ίσως γιατί τα απόλυτα τα βιώνει ο άνθρωπος μόνος. Κι αν νομίζει ότι δεν είναι μόνος η πραγματικότητα τον διαψεύδει στο τέλος σκληρά πολλές φορές. Έφυγες. Όσο κι αν ακούγεται κάπως αυτό η ζωή συνεχίστηκε. Όπως συνεχίζεται πάντα… Γιατί βλέπεις «καθένας μας στο στρόβιλο ετούτης της ανέμης χρωστάει ένα θάνατο και ένα παραμύθι». Έκανες τον κύκλο σου λοιπόν. Εμείς εδώ. Μακριά από ιδέες και οράματα...δε μας βγήκαν βλέπεις σε καλό. Συνεχίσαμε να υπάρχουμε ως χώρα, με το παρελθόν μας, την ιστορία μας, τα λάθη μας... Λάθη να δουν τα μάτια σου......Έχασες από τότε που έφυγες στιγμές απείρου κάλους, δικτατορία, εξορίες, Πολυτεχνείο, Κύπρο, Μεταπολίτευση, Σισμίκ, υφαλοκρηπίδα, παραβιάσεις, Ίμια…και πόσα ακόμα… Το κτήμα που υπογράφτηκε η θανατική καταδίκη της ελπίδας εκεί στη Βάρκιζα. Μέσα στην εγκατάλειψη. Τόπος μνήμης;;; Μιας μνήμης που θα την έσωζε μια ολική αμνησία... Κάποιοι πάντα θα θυμούνται Άρη. Καταδικασμένοι άνθρωποι. Κερδίζουν όσοι ξεχνάνε. Όσοι μπορούν. Δεν είναι ανάγκη όμως να ξεχάσεις για να προχωρήσεις. Ένα κομμάτι μένει πάντα πίσω. Κρατιόμαστε απ’αυτό και προχωράμε στο δρόμο που με μαθηματική ακρίβεια θα κάνουμε τα ίδια λάθη. «νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί».

Καληνύχτα Άρη μου, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ........K.K

Βάρκιζες

Ανέκαθεν θεωρούσα τη Βάρκιζα ως την τραγικότερη στιγμή στη Νεώτερη Ιστορία. Εύλογα κάποιος θα μου λεγε: Τραγικότερη κι απ τη Λωζάννη;; τη Σμύρνη;; την Κύπρο;; Ναι είναι τραγικότερη. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπήρχε ο ξένος παράγοντας ενώ η Βάρκιζα ήταν δική μας υπόθεση,ελληνική, αιώνια και διαχρονική. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να πουλάνε όσους δεν τους είναι πια χρήσιμοι. Αυτοί πάλι που δεν το κάνουν θεωρούνται αποτυχημένοι ή γραφικοί. Ο ΕΛΑΣ ότι έκανε έκανε. Οι καπεταναίοι κι οι απλοί αντάρτες ήταν χρήσιμοι στα βουνά. Όταν αποφασίστηκε απ τους καρεκλοκένταυρους η συνθηκολόγηση και δώσανε τα χέρια, όλοι αυτοί που έδωσαν τα νειάτα και τη ζωή τους ήταν περιττοί. Μια απλή τυπική εκδήλωση η παράδοση των όπλων με συνοπτικές διαδικασίες. Σε απλή μετάφραση; "Εσείς που πήρατε στις πλάτες σας όλο τον αγώνα, εσείς που ρισκάρατε τη ζωή σας, εσείς που παίζατε καθημερινά κρυφτούλι με το θάνατο αδειάστε μας τώρα τη γωνιά και στηθείτε στoν τοίχο. Αποφασίζουμε ερήμην σας την εν ψυχρώ εκτέλεσή σας. Είστε πλέον περιττοί. Τώρα εμείς αποφασίζουμε. Εσείς απελευθερώσατε τα βουνά, την Ελλάδα. Με τι;; Με τα όπλα;; Ωραία. Αυτά θα καταθέσετε. Είναι το όπλο συνέχεια του χέριου σας;; Θα ξεριζώσετε την ψυχή σας;; Ε και;; Θα απολογηθούμε γι αυτό;; Ποιοι εμείς;; Γιατί;; Έτσι νιώσαμε, σκεφτήκαμε,αποφασίσασαμε, πράττουμε. Εσάς δε σας πέφτει λόγος. Σαν καλοί στρατιώτες βέβαια οφείλετε να υπακούσετε". Και υπάκουσαν.....Ίσως αυτό ήταν λάθος.....ένα από τα λάθη........


Η εν ψυχρώ εκτέλεση ενός ολόκληρου κινήματος σε μια στιγμή. Η προδοσία σε μια στιγμή. Μια στιγμή που χαράχτηκε στην ψυχή και αιμορραγεί. Μια μαύρη σελίδα. Σε ανάγκασαν εσύ ο ίδιος να προδώσεις αυτό που πίστεψες, που έζησες. Και εσύ έπρεπε να το κάνεις γιατί δε σου άφησαν περιθώρια και επιλογές. "Καπετάνιε δεν επροσκύνησες και θα τιμωρηθείς".....Ιερός κανόνας τελικά. Παλεύεις, αγωνίζεσαι αλλά πάνω απ'όλα ρε γαμώτο νιώθεις, αισθάνεσαι κάνεις θυσίες και όταν παύεις να είσαι χρήσιμος στα σχέδια κάποιων πας στην άκρη. Σε πάνε στην άκρη. Σε στήνουν στον τοίχο. Σε εκτελούν εν ψυχρώ, σε πυροβολούν χωρίς να σε σκοτώνουν απλά για να πονάς περισσότερο. Ποιοι;; Αυτοί που ο δρόμος σου μπλέχτηκε με το δικό τους. Αυτοί που δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Έριξαν εσένα τότε στο χαράκωμα, έβαλαν εσένα ασπίδα μπροστά στους Γερμανούς, Ιταλούς, Βουλγάρους, Άγγλους. Εκείνοι εμφανίστηκαν στην τελευταία πράξη. Δράττουν δάφνες και εισπράττουν το χειροκρότημα σ'αυτό το θέατρο του παραλόγου. Α ρε Γέρο του Μοριά τα λεγες εσύ αλλά ποιος σε άκουγε αλλά και σένα στη φυλακή σε κλείσανε...Ένας Καραϊσκάκης τους χρειαζότανε στη Βάρκιζα......Έλεος πια. Είναι φαίνεται στο DNA μας....ποιο;;; Η αχαριστία..... K.K

Πήρες τα δάκρυά μου μαζί σου

Θυμάσαι την τελευταία φορά που έκλαψες; Τι είναι αυτό πάλι; Απ το ερωτηματολόγιο του Προυστ;; Όχι απλά θυμάσαι;; Ναι τη θυμάμαι ήταν χρόνια πριν... ήταν τη μέρα που έφυγες.Δεν μπόρεσα να κλάψω ξανά από τότε. Γιατί; Ίσως γιατί πήρες και τα δάκρυά μου μαζί σου.  Θυμάμαι ακόμα την αναγγελία της πτήσης. Πτήση;; Με τρένο δεν έφυγες;; Έχει σημασία;;  Φεύγω είπες και έτρεξες στην πύλη. Μου άφησες το δίκοχό σου σαν να ήξερες ότι δεν θα ξαναγύριζες...ή μήπως ήξερες;; Κράτα το μου είπες. Να το φοράς. Σου πάει. Σ'εβλεπα να χάνεσαι και ήθελα να σε τραβήξω πίσω. Κάτι με φόβιζε μ αυτό το ταξίδι. Ένστικτο; Περίμενα να γυρίσεις, χρόνια, αιώνες εκεί στην πύλη που σε χαιρέτισα εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό. Πήγα πολλές φορές από τότε εκεί στο ίδιο σημείο.Σε περίμενα. Ποτέ δεν έμαθα τι απέγινες. Φήμες μόνο. Σε απήγαγαν, σε σκότωσαν πολλά ακούστηκαν...ποτέ δε ρώτησα να μάθω. Ίσως γιατί δεν άντεχα την απάντηση. Δυο φύλλα έμειναν. Τα έβαλα σε ένα καδράκι στον τοίχο. Δεν άντεχα να τα πετάξω. Τα είχες αγγίξει. Τους μιλάω κάθε μέρα. Μπορεί και να μ ακούνε. Μπορεί να μ ακούς κι εσύ από κει που είσαι.  Μ ακούς;; Θα σε θυμάμαι πάντα σε μια στροφή σ'εκείνο το φανάρι. Δεν ξαναπέρασα ποτέ από κει. Δεν μπόρεσα. Δε θα μπορέσω.  Να είναι η ζωή σου ολάνθιστος κήπος έλεγες. Ξεράθηκαν όλα. Θυμάσαι την τριανταφυλλιά; Έχει τα πιο όμορφα τριαντάφυλλα μου γραφες. Ναι ακόμα και κείνη.  Ένα βόλι ήταν αρκετό. Ακαριαίο. Χτύπησε τη ρίζα. Ξεράθηκε. Είδα ποιος πυροβόλησε. Δεν έκανα τίποτα για να τον εμποδίσω. Δεν μπορούσα να τον εμποδίσω. Δεν είχε νόημα. Περίμενα πως θα το κανες εσύ....Γιατί το κανε;; Γιατί έτσι είχε μάθει να κάνει.  Η γνώση πληγώνει. Το συναίσθημα σκοτώνει. Ό,τι αγαπάω το σκοτώνω μου λεγες. Ναι καλά... Στον πόλεμο υπάρχουν παράπλευρες απώλειες. Οι άμαχοι που βρέθηκαν στο πεδίο βολής. Άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων αυτών. Τι τον ήθελες τον πόλεμο; Έτσι ήσουνα. Ζούσες μόνο με το ποδοβολητό της μάχης. Διαφορετικά πνιγόσουνα. Αυτό το τρένο δεν έχει φτάσει στον προορισμό του έλεγες. Η χλαίνη, οι μπότες, οι σφαίρες και πάλι απ αρχή. Η χλαίνη σου είχε τρύπες απ τις σφαίρες και ήξερες ότι θα αποκτήσει κι άλλες. Αλλά αυτό ήταν ζωή για σένα.  Λαθρεπιβάτης σε μια φτερούγα πληγωμένου πουλιού πάντα. Κι εσύ κι εγώ μαζί σου. Κ.Κ