Μόνο μια φορά λύγισα

"Ήμουν πολύ στενοχωρημένος για να μπορώ να κλάψω". Η μεγαλύτερη αλήθεια που άκουσα ποτέ από σένα, η μεγαλύτερη κουβέντα που άκουσα ποτέ. Το νιωσα και γω αυτό. Χρόνια αναρρωτιέμαι πως μπόρεσα τότε και δεν έκλαψα. Λύγισαν τα πόδια μου και πάγωσα. Καθόμουνα ώρες παγωμένη στο πάτωμα. Κενό. Το απόλυτο κενό. Ένιωθα ότι το κεφάλι μου φούσκωνε. Ήθελα να συρθώ μέχρι το μπάνιο να δω στον καθρέφτη αν είχα παραμορφωθεί. Δεν κατάφερα να κουνηθώ. Κάτω στο παγωμένο πάτωμα. Ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια. Δε σκεφτόμουνα τίποτα. Όλα σταμάτησαν. Ο χρόνος, η ζωή μου και το πιο φρικτό; Οι σκέψεις μου. Κενό. Εκεί κάτω στο πάτωμα μέσα στο σκοτάδι. Κοίταγα με καρφωμένα μάτια το σκοτάδι σα να περίμενα να μου πει κάτι. Να μου απλώσει το χέρι. Ψυχρό όμως, ανελέητο, άψυχο.  Περίμενα να ξημερώσει. Όχι δεν το ζούσα εγώ αυτό, δε συνέβαινε σε μένα. Ένιωθα έναν κόμπο που ανέβαινε. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Αυτό είναι είπα. Τέλος. Εδώ κάτω στο πάτωμα μιας αφιλόξενης για μένα πόλης. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι έβρεχε. Άκουγα μόνο αυτό το τακ τακ τακ. Αργόσυρτο που παρέτεινε τον πόνο. Σα σφαίρες ένιωθα το κάθε τακ τακ. Με χτύπαγαν αλλά δε με σκότωναν. Τις ένιωθα. Δεν ξέρω πότε ξημέρωσε, δεν ξέρω πως σηκώθηκα απ το πάτωμα, πως σε κοίταξα ξανά. Πως μπόρεσα να κάνω ότι δε συνέβαινε τίποτα γιατί αυτό θα ήθελες αν ήσουνα εκεί. Αλλά δεν ήσουνα αγάπη μου. Είχες ήδη φύγει. Ακόμα αναρρωτιέμαι πως μπόρεσα και δεν έκλαψα. Ούτε τότε ούτε ποτέ. Δε μετριέται η αγάπη με τα δάκρυα. Το αντίθετο. Φοβάμαι πια όποιον κλαίει εύκολα. Τον φοβάμαι και τον θαυμάζω ταυτόχρονα. Μπορεί να κλάψει,να ξεσπάσει αλλά να χρησιμοποιήσει και το κλάμα. Μια φορά έσπασα, λύγισα, δεν άντεξα. Και ήταν εκεί που σε γνώρισα με τον άνθρωπο που ΄με είχε πείσει ότι μ΄αγαπάς εκεί στο μέρος που σας πρωτοείδα μαζί. Στο μέρος που ζήσαμε τόσα πράγματα μαζί. Μόνο μια φορά λύγισα....

Βροχή

Τι πιο όμορφο να βλέπεις τη βροχή δίπλα στον άνθρωπο που αγαπάς. Ούτε καν αυτό. Σου είπα ψέματα τις προάλλες. Δε μισούσα ανέκαθεν τη βροχή. Ίσα ίσα. Κάποτε την αγαπούσα. Η μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή πάντα με γοήτευε. Πριν από αιώνες, ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι γνώρισα ένα παιδί. Ένα υπέροχο πλάσμα με δυο δακρυσμένα μάτια. Μάτια δακρυσμένου σκυλιού μου είπε. Πόναγε πολύ. Αγάπησε με τον πιο απόλυτο και μοναδικό τρόπο που μπορεί να αγαπήσει ένας άνθρωπος ένα περσικό λουλούδι.  Το έλεγαν  گل سرخ . Ήταν το πιο όμορφο και σπάνιο λουλούδι στον κόσμο. Έμαθε να ζει και να αναπνέει μόνο γι αυτό. Κάποια στιγμή το λουλούδι αποφάσισε να φύγει.  Ήθελε ν'ανοίξει τα φτερά του γιατί η τόση αγάπη το πνιγε. Όταν γνώρισα εγώ αυτό το παιδί το λουλούδι ήταν πια ανάμνηση. Ζωντάνευε μόνο στα λόγια του, στα μάτια του και στην ψυχή του παιδιού. Μου μίλαγε για το μεγαλείο αυτής της αγάπης και αγάπησα κι εγώ και το λουλούδι αυτό και εκείνο το παιδί για τον τρόπο που ήξερε να αγαπάει. Δάκρυζα όταν δάκρυζε, πόναγα όταν πόναγε. Ευχόμουνα μ'όλη τη δύναμη να γυρίσει κάποτε αυτό το λουλούδι απ τα βάθη της Ανατολής. Ήθελα να ξαναδώ στα μάτια του το χαμόγελο. Αγαπούσα αυτό το παιδί περισσότερο απ όσο έπρεπε. Τρόμαξα και εγώ όταν κατάλαβα πόσο. Πόνεσα ακόμα περισσότερο όταν δεν τα κατάφερα να ξαναφέρω το χαμόγελο στη ζωή του. Και ήρθαν οι βροχές. Το παιδί είδε ένα αράπικο λουλούδι. Έμοιαζε λίγο στο χαμένο του λουλούδι. Μια νύχτα μέσα στη βροχή το παιδί άρχισε να τρέχει. Φοβόταν μη χάσει το καινούργιο λουλούδι που βρήκε. Φοβόταν μη του φύγει κι αυτό. Εκείνη τη νύχτα με τη βροχή δεν το αγαπούσε. Κι όμως έφυγε με απίστευτη ευκολία. Δεν το ξαναείδα εκείνο το παιδί. Έφυγε χωρίς καν να κοιτάξει πίσω του. Το λουλούδι του όμως είχε αγκάθια. Με μάτωσαν πολλές φορές. Μου άφησαν σημάδια. Μάθαινα όμως ότι το παιδί χαμογελούσε ξανά. Μου αρκούσε. Στο παιδί δεν έβγαιναν τα αγκάθια ούτε καν τα έβλεπε. Έβγαινε μόνο η ομορφιά και το άρωμα.  Το χαμόγελο ερχόταν και έφευγε απ τα μάτια του συνέχεια. Η απόλυτη ευτυχία και η απόλυτη δυστυχία. Το λουλούδι του ήταν αλλιώς μαθημένο και το παιδί πόναγε. Αν και αιμορραγούσα από τα αγκάθια του λουλουδιού του με πόναγε περισσότερο η πίκρα στα μάτια του παιδιού. Μέσα μου όμως πόναγε και η ευκολία που έφυγε εκείνη τη νύχτα με τη βροχή. Κάθε φορά που βρέχει θυμάμαι αυτή την εικόνα...Ήρθε ξαφνικά κι έφυγε ακόμα πιο ξαφνικά μέσα στη βροχή...Έχω ανάγκη από μια βροχή, μια λυτρωτική βροχή να σβήσει όλο αυτό το παραμύθι, να σβήσει τα σημάδια και τις πληγές, να μη θυμάμαι αυτό το κομμάτι της ζωής μου. Να ξαναδώ αυτά τα δακρυσμένα μάτια που αγάπησα, δακρυσμένα από χαρά κι ας φύγω για πάντα.......Κ.Κ

Χωρίς εσένα

Ohne dich kann ich nicht sein.......

"Χωρίς εσένα δεν μπορώ να υπάρξω. Μαζί σου νιώθω το ίδιο". Ίσως γιατί εγώ είμαι μαζί σου μόνη μου. Εσύ είσαι πάλι είσαι αλλού μόνος σου. «Άραγες να ΄ναι η μοναξιά σ΄όλους τους κόσμους ίδια;» αναρρωτιόταν ο ποιητής; Δε θέλω να μάθω. Δε θέλω να ξέρω. Αρκετή εισέπραξα σ'αυτή τη ζωή. Ξεπλήρωσα το χρέος αιώνων. Έφτασα στο σημείο να τη θεωρώ τρόπο ζωής. Μέχρι που ήρθες εσύ. Και τότε γνώρισα την απόλυτη μοναξιά. Σκληρή, παγωμένη, απόλυτη. Εσύ μου μαθες αυτό το τραγούδι. Βιωματικό μάθημα. Ίσως για να το καταλάβω καλύτερα επειδή δεν ήξερα γερμανικά. Κι ας απευθυνόταν κι αυτό αλλού. Όπως όλα άλλωστε. Κι όμως είμαι ακόμα εδώ. Σου μιλάω κι ας μην ακούς. Η πρώτη φορά είναι;; Συνήθισα. Τόσο που αν γυρίσεις κάποτε θα μου κάνει εντύπωση αν μ'ακούσεις. Αν δεις και την άλλη πλευρά που βρίσκεται πέρα απ τη δική σου αλήθεια. Αυτή που υποστήριξες με κάθε τρόπο. Μάθαμε να ζούμε στη χώρα των παράλληλων μονολόγων. Ήταν ο μόνος τρόπος να μιλάμε κι εμείς. Άσχετα αν ο καθένας μας απευθυνόταν αλλού. Εσύ είχες πάντα έτοιμες τις απαντήσεις. Είχες πάντα το χάρισμα του λόγου. Ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές. Εκεί που δεν υπήρχαν απαντήσεις. Εκεί που περίμενα ένα ψέμα. Τόσα είπες που δεν έγιναν ποτέ. Τι θα σ' έβλαπτε αν έλεγες ακόμα ένα...Σε πονάνε οι μαχαιριές που πήρες και που έδωσες αλλού. Το λες κιόλας. Το βιώνεις. Ποτέ όμως δε μέτρησες όλες τις μαχαιριές. Μετράνε κάποιες περισσότερο;; Να προσέξεις τα μαθηματικά σου. Πάθος+Αγάπη+Ελπίδα+Έρωτας+Μαχαιριά δεν ισοδυναμεί με το Μαχαιριά+Μαχαιριά. Διαφέρει στο αποτέλεσμα. Προσεξέ το αυτό. Όχι μένα. Για σένα. Για το μετά και το αύριο. Μην πονέσουν κι άλλοι άδικα επειδή βρέθηκαν στο σωστό μέρος τη λάθος στιγμή..........Κ.Κ

Πήγα στον παράδεισο και φτάνει...

Υπάρχει παράδεισος γιαγιά; Υπάρχει παιδί μου. Για να το λένε θα υπάρχει. Και που είναι ο παράδεισος γιαγιά; Είναι στον ουρανό πάνω απ τα αστεράκια;; Όχι παιδί μου. Εδώ είναι στη γη. Στη γη;; Και γιατί δεν τον βλέπουμε γιαγιά;;. Κρύβεται μάτια μου. Κρύβεται σε μια στιγμή, σ ένα δευτερόλεπτο, σ ένα άγγιγμα, σε μια μια ματιά, σε μια αγκαλιά σαν την υπέρτατη μορφή αγάπης και έρωτα. Μα μια αγκαλιά γιαγιά;; Μόνο μια αγκαλιά;; Αρκεί πολλές φορές παιδί μου. Αν είναι από αγάπη μπορεί να σε κρατήσει μια ζωή. Μπορεί να είναι πιο δυνατή, πιο αληθινή, πιο απόλυτη από πολλές νύχτες απόλυτης ευτυχίας. Κάπου τα χάνεις γιαγιά στο μέτρημα. Αρκεί μια στιγμή για μια ζωή; Αν η στιγμή σ έκανε ευτυχισμένο αρκεί. Κι η ευτυχία γιαγιά;; Είναι το άλλο όνομα του παράδεισου παιδί μου. Και η κόλαση γιαγιά;; Η κόλαση είναι η άλλη όψη του ίδιου νομίσματος. Κρύβεται και κείνη και σε χτυπάει συνήθως από πίσω. Δε σε σκοτώνει όμως γιατί θέλει να σε βλέπει να βασανίζεσαι. Κι εμείς γιατί τον αφήνουμε βρε γιαγιά;; Γιατί παιδί μου η κόλαση έπεται του παραδείσου και προέρχεται πάντα απ τον ίδιο άνθρωπο!! K.K