Νυχτωμένη μνήμη

"Τυφλή φωνή που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη βήματα και χειρονομίες...δε θα τολμούσα να πω φιλήματα". Κάθε νύχτα χρόνια τώρα από τότε κάνεις αισθητή την παρουσία σου σε όλα μου τα όνειρα, σα φωνή, ψυχή, παρουσία. Χαίρομαι. Το χω ανάγκη. Είναι δύσκολο όμως να ξημερώνει η μέρα και να βλέπεις ότι ήταν και πάλι όνειρο. Δεν αντέχεται αυτό. Σταμάτησα να κοιμάμαι. Έκανα μαύρους κύκλους. Γέρασα. Έπρεπε είπαν οι γιατροί να κοιμάμαι έστω 2-3 ώρες τη μέρα. Βασανιστήριο. Άσε με να κοιμηθώ. Μη με βασανίζεις. Μην έρχεσαι. Κάθε βράδυ που βγαίνει το φεγγάρι αρχίζει το μαρτύριο. "Το φεγγάρι βγήκε απ' το πέλαγο σαν Αφροδίτη· Σκέπασε τα άστρα του Τοξότη"- για την ακρίβεια εξαφάνισε τον άξονα Ταύρου-Τοξότη-πήγε και βρήκε την καρδιά του Σκορπιού. Ίσως γιατί μόνο ο Σκορπιός διέθετε  καρδιά. Τι μας λες καλέ. Ο Σκορπιός που χωρίς δεύτερη σκέψη δάγκωσε το βάτραχο που τον πέρασε απέναντι;;  Μα δικαιολογήθηκε. Ήταν στη φύση του λέει. Το πιστεύεις;; Δεν ξέρω ειλικρινά δεν ξέρω. Είναι ειλικρινής όμως. Του το εκτιμώ αυτό. Κι ας το κανε πολύ αργά.  Σε δάγκωσε μέσα στο νερό για να πνιγείς το καταλαβαίνεις; Δεν τον ένοιαζε αν πεθάνεις. Θα πέθαινε και κείνος. Μάλιστα τώρα τον δικαιολογώ. Εσύ τι του φταίξες; Με δάγκωσε απότομα αλλά ήταν στη φύση του. Έτσι έκανε με ότι δεν αγαπούσε. Ωραιότατα. Εσύ όμως τον αγαπούσες και το ήξερε. Ήταν στη φύση του είπαμε. Ωστόσο έχω ακόμα το σημάδι. Με πονάει ήταν βαθιά η πληγή δεν έκλεισε.Τι μπόρεσες να βγεις; Ναι τα κατάφερα. Κολύμπησα στην ακτή μέσα στα αίματα. Ήθελα να ζήσει. Και μετά μου λες για το Σεφέρη.  Ο  Σεφέρης με εντυπωσιάζει. Φωτογραφίζει τα γεγονότα με απίστευτη ακρίβεια σα να τα χει ζήσει, να τα χει δει. Σα να ξέρει...Πήγα στο Σκάμανδρο πέρσι. Τόσοι αιώνες περνούν μπροστά σου και όλα για ένα πουκάμισο αδειανό. Περιμένεις. Τι περιμένεις καλέ;  Ακούω τα λόγια του ποιητή μη με διακόπτεις.  Ανεβαίνω εκεί που η Ανδρομάχη έδωσε το τελευταίο φιλί στον Έκτορα. Το ίδιο είναι; Ο Έκτορας την αγαπούσε.  Σταμάτα. Έχει πολλές μορφές η αγάπη. Πολλά χρώματα. Δεν μπορείς εσύ να καταλάβεις. Τι να καταλάβω; Έφυγε ακούς; Δεν υπάρχει. Μια νεφέλη ήταν. Δεν υπήρξε ποτέ. Υπήρξε. Υπάρχει. Τον είδα. Τον έζησα. Τον ένιωσα. Δεν έφυγε. Βλέπει από ψηλά. Μου μιλάει χωρίς λόγια αλλά τον ακούω.   "Θα γίνει η Ανάσταση μιαν αυγή". Λες;  Όσο ανθίζουν αμυγδαλιές εγώ θα περιμένω. Τι περιμένεις;  Εκείνος δεν υπάρχει. Δεν περιμένω εκείνον. Την Άνοιξη περιμένω. Να τη δω από κοντά. Να της μιλήσω. Η  Άνοιξη  δεν έχει φιλότιμο έλεγες. Είχες δίκιο. Ωστόσο εμένα μια Άνοιξη σ' έφερε στη ζωή μου.  Της το χρωστάω λοιπόν.  Ό,τι και να μου κάνει εγώ θα της χρωστάω. Κάποια μέρα η Άνοιξη θα καταλάβει. Φιλότιμο είχε τελικά. Απλά υπήρξε άδικη....και για σένα και για μένα    Κ.Κ