Στιγμή

"Μας κάνανε μεγάλη κάποια μικρή στιγμή". Αυτό το βίωσα. Το νιωσα. Μικρές στιγμές που ένα άγγιγμα τις έκανε μεγάλες, σπουδαίες, σημαντικές. Στιγμές από κείνες που μπορείς να κρατηθείς όρθιος κάθε φορά που λυγίζεις. Θυμάσαι εκείνη τη μία στιγμή. Μικρή στιγμή, ασήμαντη. Ένα φανάρι στην παραλιακή, μια φωτογραφία κάτω από ένα λιοντάρι, μια αγκαλιά σε μια παραλία, ένα ευχαριστώ σε ένα πάρκινγκ αυτοκινήτων. Δυο χέρια που το ένα κρατούσε το άλλο για 300 χιλιόμετρα. Θεωρούσα το χέρι σου κομμάτι της ψυχής μου. Γι αυτό όταν το χασα έχασα μαζί κι ένα κομμάτι της. Το πιο ακριβό. Το μόνο που είχε νόημα. Μικρές στιγμές αλλά μεγάλες. Πολύ μεγάλες. Και το νόμισμα σου πέφτει κάτω. Γυρνάει απ΄την άλλη πλευρά. Βλέπεις την άλλη όψη. Κάποιες κινήσεις που κάνουν τις μεγάλες στιγμές μικρές, τις μεγάλες στιγμές πληγές και χτυπήματα. Παίρνεις το νόμισμα και το πετάς στη λίμνη. Να κάνεις ευχή ή να απαλλαγείς απ το νόμισμα και την κακή του πλευρά. Κάνεις την κίνηση, σηκώνεις το χέρι κι αμέσως σκέφτεσαι τις μικρές αλλά μεγάλες στιγμές. Λίγες, απειροελάχιστες, σπάνιες αλλά μοναδικές. Ρίχνεις το νόμισμα και λες είμαι εδώ δεν είσαι μόνος σου...Θα είμαι εδώ. Κάποτε μπορεί κι εσύ να ρίξεις ένα νόμισμα στην ίδια λίμνη. Ίσως τότε τα δυο νομίσματα να βρεθούν μαζί...τουλάχιστον αυτά. Και τότε θα πει το ένα στο άλλο. Σ αγαπάω μικρή μου στιγμή....Κ.Κ