Την έλεγαν σιωπή...

Ίδια αγωνία, ίδιο τρέμουλο, ίδιο σφίξιμο στο στομάχι όπως κάθε φορά που θα σ'έβλεπα. Θέληση και φόβος μαζί. Τι θα μου πεις αυτή τη φορά...Τι θα ακούσω. Χαρμολύπη ψυχρής λογικής τα λόγια σου, ουρλιαχτά η σιωπή σου...η σιωπή μου. Ήθελα να σου πω...τίποτα...άστο δεν έχει σημασία...δεν έχει νόημα. Όσα ποτέ δεν είπαμε αυτά δε λησμονιούνται. Και ήταν τόσα πολλά αυτά. Φοβόμουν να σου μιλήσω, να σου πω πως νιώθω, πως μ΄έκανες να νιώθω. Έτρεμα στην ιδέα πως αν σου έλεγα τι νιώθω θα σε χανα. Μα δε σε είχα και ποτέ. Πως χάνεις κάτι που δεν έχεις;; Είχα ανάγκη αυτό το τίποτα που μου δινες. Γι αυτό δε μίλαγα. Ήξερες ότι είχα πολλά να πω. Πολλά τα φάουλ όμως αγάπη μου. Να μπορούσα κάποτε να αποκρυπτογραφήσω τα μάτια σου. Πάντα έλεγαν άλλα. Πάντα απ αυτά κρατιόμουνα. Ίσως γιατί εκεί μίλαγε η ψυχή σου... Αυτή που ένιωθε αλλά δε μίλαγε. Την ψυχή σου αγάπησα μικρέ. Έτσι δε σε λένε όλοι τελευταία;. Ναι αυτή η ψυχή που κρύβεις τόσο καλά. Αυτή που καλύπτεις με παραπετάσματα για να μη φαίνεται και την ξεδιπλώνεις εκεί που εσύ θέλεις. Δεν εκτιμήθηκε όμως. Η πανοπλία που φοράς γοητεύει δε λέω αλλά σε μεταμορφώνει αγάπη μου. Σίδερο με ατμό. Ώρες ώρες φοβάμαι το μπαμ. Σε κάνει να δείχνεις σιδερένιος, ατσάλινος, άκαμπτος.. Ξέρω ότι δεν είσαι έτσι. Ευτυχώς που δεν είσαι. Πόσα πράγματα δε θα μάθεις ποτέ...πόσα πράγματα δε θα νιώσω ποτέ.  Ατσαλένιε μου πρίγκηπα ξέρω ότι είσαι εύθραυστος σα γυαλί. Κι εγώ έτσι είμαι απλά γέμισα χαρακιές και σπασίματα. Βοήθησες κι εσύ εδώ που τα λέμε και βοηθάς ακόμα. Γιατί;;; Δε χρειάζεται να σπας το γυαλί που δε σου χρειάζεται. Άστο στην άκρη. Αναρρωτιέμαι κατάλαβες ποτέ πως ένιωσα;; Αν ήσουν δίπλα μου θα σώπαινες. Η σιωπή κάποιες φορές είναι μια κάποια λύση. Χαθήκαμε στη σιωπή εμείς οι δυο. Ίσως να ήταν καλύτερα. Απ τα σκληρά λόγια που ακούστηκαν ή αυτά που δεν ακούστηκαν, απ τις πρωτοβουλίες που έπαιρνες και με τσάκιζαν ήταν προτιμότερη. Τουλάχιστον άσε να χουμε να θυμόμαστε τα απειροελάχιστα καλά. Τη μία εκείνη στιγμή. Σε μια στιγμή μαζί σου έζησα όλη μου τη ζωή. Μαζί σου όμως. Με τον άνθρωπο που αγάπησα. Μου αρκεί. Δεν έχω ανάγκη απο πατερίτσες. Και ειδικά όταν μου τις δίνεις εσύ ο ίδιος. Έμαθα να περπατάω μόνη μου. Σωπαίνεις; Καταλαβαίνεις τι λέω όπως καταλαβαίνεις και πόσο άσχημα με έκανες να νιώσω. Εσύ γιατί εσύ ήξερες. Και επειδή ξέραμε ήταν προτιμότερη η σιωπή.  Είχαμε μια φίλη λοιπόν εκείνο το βράδυ που δεν της δώσαμε σημασία ....τη μόνη φίλη που ήταν στη μέση και βοηθούσε και τους δυο μας. Την έλεγαν σιωπή....Κ.Κ