Δεν μπορεί...τον πρώτο σου φόνο θα τον θυμάσαι. Μπορείς να κόψεις και τούρτα. Άλλωστε το τούρτα-φόνος είναι ταυτισμένα για σένα. Έχει ξαναγίνει. Βάλε ένα κεράκι για τον ένα χρόνο από κείνη τη νύχτα κι άστο να καεί, να δακρύσει όπως δεν είχες το φιλότιμο να κάνεις εσύ.
Δεν μπορεί να μη θυμάσαι αυτή την αγκαλιά.....εκείνη τη νύχτα...η πιο μαγική ήταν και η αποχαιρετιστήρια. Το σχέδιο σου λειτουργούσε άψογα , ο φόνος είχε προετοιμαστεί και ο σουγιάς κρυβόταν καλά....θα βγαινε λίγες ώρες αργότερα. Νηνεμία πριν την καταιγίδα. Σίγουρα θα είσαι περήφανος. Τα κατάφερες. Συγχαρητήρια. Ένας χρόνος μετά...Ξέρεις τι πονάει; Κάποτε ήμουνα περήφανη για σένα. Κάποτε σε θαύμαζα. Είναι θλιβερό να βλέπεις μέρα με τη μέρα να ξηλώνουν ένα ένα τα παράσημα του ήρωά σου. Πονάει να βλέπεις κουρέλι πια τη μεγάλη του στολή. Δεν τολμάς καν να σκεφτείς αν έμεινε τίποτα απ την ψυχή του. Κι αναρρωτιεσαι: είχε αυτός ο άνθρωπος ποτέ ψυχή;;; Κ.Κ
