Πεφταστέρια

Οι ελπίδες στον ουρανό. Τα μάτια ψηλά. Το αστέρι θα πέσει και συ θα κάνεις ξανά και ξανά την ίδια ευχή. Να τον δεις. Μα ειλικρινά σου αρκεί μόνο αυτό; Όταν δεν έχεις τίποτα άλλο ναι σου αρκεί. Λυρίδες τις λένε σήμερα και έχουν ήδη αρχίσει να πέφτουν. Θυμάσαι εκείνη τη νύχτα τα αστέρια στον ιερό μας βράχο;; "Είναι Αθήνα αυτό;;" Μου είπες. "Ναι είναι Αθήνα. Η ομορφότερη γωνιά της". Καθόσουνα και κοίταγες εκστασιασμένος τον ουρανό. Ήταν πράγματι σα να χε βγει από παλέτα ζωγράφου. Τόσα αστέρια μαζεμένα να αντικατοπτρίζονται στη θάλασσα μαζί με τον ιερό βράχο και το φεγγάρι στην πιο όμορφη πανσέληνο του καλοκαιριού. Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε. Πόσα άλλαξαν, πόσα έμειναν ακριβώς τα ίδια. Κι όμως εγώ θυμάμαι ίσως γιατί εγώ ένιωθα όλα όσα δεν ένιωσες ποτέ εσύ. Φύγαμε γρήγορα. Έφευγες...πάντα έφευγες στα μισά της διαδρομής. Για μένα ήταν η ομορφότερη εικόνα απ αυτές που δεν αποθανατίζουν οι φακοί καμιάς φωτογραφικής.  Είχες όλο τον κόσμο στα χέρια σου. Εσύ λίγα βήματα πριν το γκρεμό στο τέρμα του κόσμου να κοιτάς τα αστέρια και το πέλαγος να απλώνεται μπροστά σου. Δεν ήξερα τότε ότι αυτός ο γκρεμός ήταν προμήνυμα και για μένα και για σένα. Ο γκρεμός που ερχόταν...Δε θα βγω να δω τις Λυρίδες. Δεν έχει νόημα. Ας βγουν κάποιοι που στάθηκαν πιο τυχεροί στη ζωή τους....Κ.Κ

Γράμματα χωρίς παραλήπτη

Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι τα γράμματα που σου γραφα τόσα χρόνια, τα λόγια που σου λεγα χωρίς φωνή θα μπορούσαν να είναι γράμματα σε ένα μπουκάλι ριγμένα στη θάλασσα. Σφραγισμένα καλά να μη μπει μέσα θαλασσινό νερό. Λίγες ώρες πριν την Ανάσταση μίλησα για λίγο μ'έναν ποιητή απ τους σπάνιους της εποχής μας. Σου μοιάζει ξέρεις. Εκείνος μου είπε κάτι που δεν είχα σκεφτεί. Τα γράμματα που ρίχτηκαν στη θάλασσα μέσα σ'ένα μπουκάλι κάποια στιγμή φτάνουν στον παραλήπτη. Λέξεις ποτισμένες με την αλμύρα των δακρύων που δε χύθηκαν ποτέ. Είπαμε. Η μεγάλη στενοχώρια, πίκρα, βάσανο ή όπως το ονομάζει ο καθένας δεν επιτρέπει στα δάκρυα να βγουν. Φαίνονται πολύ δήθεν. Γίνονται όμως λέξεις και γράφονται στο χαρτί. Τυλίγονται με προσοχή και μπαίνουν μέσα σ'ένα μπουκάλι. Σκέψεις που δεν έγιναν πράξεις, λόγια που δεν ειπώθηκαν, αισθήματα που δεν εκδηλώθηκαν φυλακίζονται μέσα σε ένα ψυχρό παγωμένο γυαλί. Ένα γυαλί που ωστόσο δίνει ασφάλεια, εγγύηση ότι ακόμα κι αν δε φτάσουν στον παραλήπτη θα αγγίξουν μια άλλη ψυχή ίσως είναι η δική σου σε μια άλλη ζωή. Σφραγίζονται με το φελλό σαν ένα ακριβό μπουκάλι κράσι απ την κάβα ενός συλλέκτη. Το μπουκάλι σαν ένα κομμάτι ψυχής ρίχνεται με πόνο στη θάλασσα. Πόνος αποχωρισμού. Τότε αρχίζει το ταξίδι του στα κύματα...Μια ευκαιρία να ταξιδέψουν τουλάχιστον τα όνειρα. Ίσως φτάσουν σε κάποια στεριά να ξαποστάσουν, ίσως θαφτούν κάτω από την άμμο, ίσως η αλμύρα διεισδύσει μέσα στο μπουκάλι και αλλοιώσει τα γράμματα, τις μνήμες. Μετά απ την κουβέντα με τον ποιητή άφησα το μπουκάλι να ταξιδέψει ελπίζοντας ότι ίσως κάποια στιγμή φτάσει στον παραλήπτη του. Ξεκίνησα και πήγα στην Ανάσταση. Μόνη μου για πρώτη φορά. Δεν ήθελα παρέα. Δε μ΄ενοχλούσε που δε θα υπήρχε κανείς να μου δώσει το φιλί της αγάπης. Μου αρκούσαν τα λόγια του ποιητή. Το μπουκάλι πάντα φτάνει στον αποδέκτη ακόμα κι αν δεν το μάθω εγώ ποτέ.  Ακόμα κι αν δεν το μάθεις ούτε εσύ...Κ.Κ.

Την έλεγαν σιωπή...

Ίδια αγωνία, ίδιο τρέμουλο, ίδιο σφίξιμο στο στομάχι όπως κάθε φορά που θα σ'έβλεπα. Θέληση και φόβος μαζί. Τι θα μου πεις αυτή τη φορά...Τι θα ακούσω. Χαρμολύπη ψυχρής λογικής τα λόγια σου, ουρλιαχτά η σιωπή σου...η σιωπή μου. Ήθελα να σου πω...τίποτα...άστο δεν έχει σημασία...δεν έχει νόημα. Όσα ποτέ δεν είπαμε αυτά δε λησμονιούνται. Και ήταν τόσα πολλά αυτά. Φοβόμουν να σου μιλήσω, να σου πω πως νιώθω, πως μ΄έκανες να νιώθω. Έτρεμα στην ιδέα πως αν σου έλεγα τι νιώθω θα σε χανα. Μα δε σε είχα και ποτέ. Πως χάνεις κάτι που δεν έχεις;; Είχα ανάγκη αυτό το τίποτα που μου δινες. Γι αυτό δε μίλαγα. Ήξερες ότι είχα πολλά να πω. Πολλά τα φάουλ όμως αγάπη μου. Να μπορούσα κάποτε να αποκρυπτογραφήσω τα μάτια σου. Πάντα έλεγαν άλλα. Πάντα απ αυτά κρατιόμουνα. Ίσως γιατί εκεί μίλαγε η ψυχή σου... Αυτή που ένιωθε αλλά δε μίλαγε. Την ψυχή σου αγάπησα μικρέ. Έτσι δε σε λένε όλοι τελευταία;. Ναι αυτή η ψυχή που κρύβεις τόσο καλά. Αυτή που καλύπτεις με παραπετάσματα για να μη φαίνεται και την ξεδιπλώνεις εκεί που εσύ θέλεις. Δεν εκτιμήθηκε όμως. Η πανοπλία που φοράς γοητεύει δε λέω αλλά σε μεταμορφώνει αγάπη μου. Σίδερο με ατμό. Ώρες ώρες φοβάμαι το μπαμ. Σε κάνει να δείχνεις σιδερένιος, ατσάλινος, άκαμπτος.. Ξέρω ότι δεν είσαι έτσι. Ευτυχώς που δεν είσαι. Πόσα πράγματα δε θα μάθεις ποτέ...πόσα πράγματα δε θα νιώσω ποτέ.  Ατσαλένιε μου πρίγκηπα ξέρω ότι είσαι εύθραυστος σα γυαλί. Κι εγώ έτσι είμαι απλά γέμισα χαρακιές και σπασίματα. Βοήθησες κι εσύ εδώ που τα λέμε και βοηθάς ακόμα. Γιατί;;; Δε χρειάζεται να σπας το γυαλί που δε σου χρειάζεται. Άστο στην άκρη. Αναρρωτιέμαι κατάλαβες ποτέ πως ένιωσα;; Αν ήσουν δίπλα μου θα σώπαινες. Η σιωπή κάποιες φορές είναι μια κάποια λύση. Χαθήκαμε στη σιωπή εμείς οι δυο. Ίσως να ήταν καλύτερα. Απ τα σκληρά λόγια που ακούστηκαν ή αυτά που δεν ακούστηκαν, απ τις πρωτοβουλίες που έπαιρνες και με τσάκιζαν ήταν προτιμότερη. Τουλάχιστον άσε να χουμε να θυμόμαστε τα απειροελάχιστα καλά. Τη μία εκείνη στιγμή. Σε μια στιγμή μαζί σου έζησα όλη μου τη ζωή. Μαζί σου όμως. Με τον άνθρωπο που αγάπησα. Μου αρκεί. Δεν έχω ανάγκη απο πατερίτσες. Και ειδικά όταν μου τις δίνεις εσύ ο ίδιος. Έμαθα να περπατάω μόνη μου. Σωπαίνεις; Καταλαβαίνεις τι λέω όπως καταλαβαίνεις και πόσο άσχημα με έκανες να νιώσω. Εσύ γιατί εσύ ήξερες. Και επειδή ξέραμε ήταν προτιμότερη η σιωπή.  Είχαμε μια φίλη λοιπόν εκείνο το βράδυ που δεν της δώσαμε σημασία ....τη μόνη φίλη που ήταν στη μέση και βοηθούσε και τους δυο μας. Την έλεγαν σιωπή....Κ.Κ

Νυχτωμένη μνήμη

"Τυφλή φωνή που ψηλαφείς μέσα στη νυχτωμένη μνήμη βήματα και χειρονομίες...δε θα τολμούσα να πω φιλήματα". Κάθε νύχτα χρόνια τώρα από τότε κάνεις αισθητή την παρουσία σου σε όλα μου τα όνειρα, σα φωνή, ψυχή, παρουσία. Χαίρομαι. Το χω ανάγκη. Είναι δύσκολο όμως να ξημερώνει η μέρα και να βλέπεις ότι ήταν και πάλι όνειρο. Δεν αντέχεται αυτό. Σταμάτησα να κοιμάμαι. Έκανα μαύρους κύκλους. Γέρασα. Έπρεπε είπαν οι γιατροί να κοιμάμαι έστω 2-3 ώρες τη μέρα. Βασανιστήριο. Άσε με να κοιμηθώ. Μη με βασανίζεις. Μην έρχεσαι. Κάθε βράδυ που βγαίνει το φεγγάρι αρχίζει το μαρτύριο. "Το φεγγάρι βγήκε απ' το πέλαγο σαν Αφροδίτη· Σκέπασε τα άστρα του Τοξότη"- για την ακρίβεια εξαφάνισε τον άξονα Ταύρου-Τοξότη-πήγε και βρήκε την καρδιά του Σκορπιού. Ίσως γιατί μόνο ο Σκορπιός διέθετε  καρδιά. Τι μας λες καλέ. Ο Σκορπιός που χωρίς δεύτερη σκέψη δάγκωσε το βάτραχο που τον πέρασε απέναντι;;  Μα δικαιολογήθηκε. Ήταν στη φύση του λέει. Το πιστεύεις;; Δεν ξέρω ειλικρινά δεν ξέρω. Είναι ειλικρινής όμως. Του το εκτιμώ αυτό. Κι ας το κανε πολύ αργά.  Σε δάγκωσε μέσα στο νερό για να πνιγείς το καταλαβαίνεις; Δεν τον ένοιαζε αν πεθάνεις. Θα πέθαινε και κείνος. Μάλιστα τώρα τον δικαιολογώ. Εσύ τι του φταίξες; Με δάγκωσε απότομα αλλά ήταν στη φύση του. Έτσι έκανε με ότι δεν αγαπούσε. Ωραιότατα. Εσύ όμως τον αγαπούσες και το ήξερε. Ήταν στη φύση του είπαμε. Ωστόσο έχω ακόμα το σημάδι. Με πονάει ήταν βαθιά η πληγή δεν έκλεισε.Τι μπόρεσες να βγεις; Ναι τα κατάφερα. Κολύμπησα στην ακτή μέσα στα αίματα. Ήθελα να ζήσει. Και μετά μου λες για το Σεφέρη.  Ο  Σεφέρης με εντυπωσιάζει. Φωτογραφίζει τα γεγονότα με απίστευτη ακρίβεια σα να τα χει ζήσει, να τα χει δει. Σα να ξέρει...Πήγα στο Σκάμανδρο πέρσι. Τόσοι αιώνες περνούν μπροστά σου και όλα για ένα πουκάμισο αδειανό. Περιμένεις. Τι περιμένεις καλέ;  Ακούω τα λόγια του ποιητή μη με διακόπτεις.  Ανεβαίνω εκεί που η Ανδρομάχη έδωσε το τελευταίο φιλί στον Έκτορα. Το ίδιο είναι; Ο Έκτορας την αγαπούσε.  Σταμάτα. Έχει πολλές μορφές η αγάπη. Πολλά χρώματα. Δεν μπορείς εσύ να καταλάβεις. Τι να καταλάβω; Έφυγε ακούς; Δεν υπάρχει. Μια νεφέλη ήταν. Δεν υπήρξε ποτέ. Υπήρξε. Υπάρχει. Τον είδα. Τον έζησα. Τον ένιωσα. Δεν έφυγε. Βλέπει από ψηλά. Μου μιλάει χωρίς λόγια αλλά τον ακούω.   "Θα γίνει η Ανάσταση μιαν αυγή". Λες;  Όσο ανθίζουν αμυγδαλιές εγώ θα περιμένω. Τι περιμένεις;  Εκείνος δεν υπάρχει. Δεν περιμένω εκείνον. Την Άνοιξη περιμένω. Να τη δω από κοντά. Να της μιλήσω. Η  Άνοιξη  δεν έχει φιλότιμο έλεγες. Είχες δίκιο. Ωστόσο εμένα μια Άνοιξη σ' έφερε στη ζωή μου.  Της το χρωστάω λοιπόν.  Ό,τι και να μου κάνει εγώ θα της χρωστάω. Κάποια μέρα η Άνοιξη θα καταλάβει. Φιλότιμο είχε τελικά. Απλά υπήρξε άδικη....και για σένα και για μένα    Κ.Κ