Στάχτη

‎"Οι παλιοί έλεγαν μια ιστορία για το φοίνικα που ξαναγεννιέται μέσα απ τις στάχτες του...φήμες... Ωστόσο ψάχνεις τις στάχτες, ψάχνεις μέσα στις στάχτες. Κάτι θα υπάρχει δεν μπορεί. Δεν μπορείς να πιστέψεις πως υπάρχει μόνο στάχτη. Λερώθηκα.......... Μαύρισαν τα χέρια μου. Μαύρισαν όλα. Ποιος τα έκανε όλα στάχτη γιαγιά;; Κάποιος που αγαπούσε πολύ τα χρώματα παιδί μου κι όταν τα έχασε τα έκανε όλα στάχτη. Να μην υπάρχει πια χρώμα πουθενά. Ήταν κακός άνθρωπος γιαγιά;; Όχι παιδί μου απλά τη στάχτη την ένιωθε μόνο όταν τον άγγιζε. Σαν τον πόνο τον νιώθεις μόνο όταν ακουμπάει εσένα. Κι όταν ξαναβρήκε τα χρώματα τι έκανε;; Τότε καθάρισε τα χέρια του κι έφυγε χωρίς να κοιτάξει πίσω του. Έτσι έμεινε η στάχτη στη ζωή των ανθρώπων. Να τους θυμίζει πως βλέπουν μόνο στάχτη γιατί κάποιος αγαπούσε τα χρώματα κι όταν τα είχε κι όταν τα χανε. Άδικο δεν είναι αυτό γιαγιά;; Ανθρώπινο είναι. Δεν μπορώ αυτή τη μαυρίλα γιαγιά κι εμένα μου άρεσαν τα χρώματα αλλά δεν έκανα τίποτα στάχτη. Μάθε να κάνεις τη στάχτη δημιουργία παιδί μου. Θα βγεις λερωμένος στα χέρια αλλά καθαρός στην ψυχή. Λες να την κάνω γλυκό του κουταλιού;;; " Κ.Κ

Ό,τι σου άξιζε....

Με σκαλίζεις σαν ξερό χωράφι

Κι ό,τι σάπιο κι άχρηστο βρίσκεις το αγαπάς

Το χρυσάφι μου το πετάς στα σκουπίδια

Αναλογίζομαι την ώρα που θα φεύγεις

Νομίζοντας πως πήρες ό,τι ήθελες να πάρεις

Δίχως ποτέ να σου περάσει απ’ το μυαλό

Πως πήρες ό,τι σου άξιζε να πάρεις

Γ.Α

Το δικό μου τριαντάφυλο

Το δικό μου τριαντάφυλλο είναι ότι αγάπησα...ότι έζησα...καλό ή άσχημο, δυνατό ή ασήμαντο την ίδια σημασία έχει γιατί με τα ευχάριστα ζούμε...με τα δυσάρεστα μαθαίνουμε την αξία της ζωής και το πόσο πολύτιμο είναι το χαμόγελο το δικό μας ή των ανθρώπων που αγαπάμε...Το δικό μου τριαντάφυλλο είναι ότι με σημάδεψε και σημάδεψα, είναι η κάθε αλήθεια που με μάτωσε σαν αγκάθι και με έκανε να δακρύσω...το κάθε ψέμα που με πλάνεψε και με "γλύκανε" σαν παραμύθι, το κάθε μισό που δεν πρόλαβε να γίνει ολόκληρο...Είναι οι αλήθειες και τα ψέματα που καθαρίζουν το βλέμμα και λειαίνουν τις οξείες γωνίες του νου και της ψυχής... Είναι τα λάθη και τα σωστά. Οι λάθος κινήσεις για τα αληθινά όνειρα….οι σωστές κινήσεις για τα μεγάλα λάθη….Το δικό μου τριαντάφυλλο είναι οι αναμνήσεις απ τα σχολικά μου τετράδια, είναι οι παλιοί συμμαθητές, συμφοιτητές, φίλοι…. Είναι οι δικοί μου άνθρωποι… Οι πέτρες που έπαιρνα απ όσα μέρη είχα κάτι να θυμάμαι. Είναι τα παλιά μου βιβλία που δε θα άφηνα κανέναν να τα στείλει στην ανακύκλωση ούτε καν στο υπόγειο… Είναι οι φωτογραφίες απ’όλες τις απίστευτα όμορφες κι απ όλες  τις φρικτά δύσκολες στιγμές της ζωής μου……. Είναι κάθε στιγμή που έδωσα……η κάθε στιγμή που πήρα……..η κάθε μάχη που έδωσα...Το δικό μου τριαντάφυλλο είναι όλα τα ξενύχτια που έκανα πάνω ένα βιβλίο, οι λάθος άνθρωποι που βρέθηκαν στη ζωή μου και μ΄έκαναν να εκτιμήσω τους σωστούς, οι ψεύτικοι φίλοι που με βοήθησαν να βρω τους αληθινούς. Το δικό μου τριαντάφυλλο ήταν αυτό το κάτι μέσα μου που σαν  Δον Κιχώτης κυνηγούσε πάντα ανεμόμυλους. Είναι η κάθε φορά η κάθε στιγμή που κατάφερα να φτιάξω κάτι αληθινό όσο κι αν κρατούσε αυτό….Είναι κάποια τραγούδια που σημάδεψαν σαν τατουάζ την ψυχή μου….Είναι εκείνες οι βραδιές με τις κιθάρες… Είναι  τα βράδια με τους αντάρτες στα βουνά μέσα απ τις σελίδες κάποιου βιβλίου……..Το δικό μου τριαντάφυλλο υπάρχει μέσα μου, το χουν δει ελάχιστοι …….μόνο εκείνοι που μπήκαν στον κόπο να αγγίξουν τις χορδές της ψυχής μου. Κ.Κ

Κάποτε θα ήθελα να μιλήσω γι' αυτή τη σκιά που μας ακολουθεί
μες στην ομίχλη αλλά μου είναι απαγορευμένο να πω το τέλος
μιας ιστορίας που δεν άρχισε ποτέ...Τασσος Λειβαδιτης