Αγάπη

"Εγώ σκοτώνω ό,τι αγαπάω. Μοιάζουμε. Κι εγώ σκοτώνω...για ό,τι αγαπάω" Ι.Κ































































































































Τρίτη 14 Φεβρουαρίου 2012

Βάρκιζες

Ανέκαθεν θεωρούσα τη Βάρκιζα ως την τραγικότερη στιγμή στη Νεώτερη Ιστορία. Εύλογα κάποιος θα μου λεγε: Τραγικότερη κι απ τη Λωζάννη;; τη Σμύρνη;; την Κύπρο;; Ναι είναι τραγικότερη. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπήρχε ο ξένος παράγοντας ενώ η Βάρκιζα ήταν δική μας υπόθεση,ελληνική, αιώνια και διαχρονική. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να πουλάνε όσους δεν τους είναι πια χρήσιμοι. Αυτοί πάλι που δεν το κάνουν θεωρούνται αποτυχημένοι ή γραφικοί. Ο ΕΛΑΣ ότι έκανε έκανε. Οι καπεταναίοι κι οι απλοί αντάρτες ήταν χρήσιμοι στα βουνά. Όταν αποφασίστηκε απ τους καρεκλοκένταυρους η συνθηκολόγηση και δώσανε τα χέρια, όλοι αυτοί που έδωσαν τα νειάτα και τη ζωή τους ήταν περιττοί. Μια απλή τυπική εκδήλωση η παράδοση των όπλων με συνοπτικές διαδικασίες. Σε απλή μετάφραση; "Εσείς που πήρατε στις πλάτες σας όλο τον αγώνα, εσείς που ρισκάρατε τη ζωή σας, εσείς που παίζατε καθημερινά κρυφτούλι με το θάνατο αδειάστε μας τώρα τη γωνιά και στηθείτε στoν τοίχο. Αποφασίζουμε ερήμην σας την εν ψυχρώ εκτέλεσή σας. Είστε πλέον περιττοί. Τώρα εμείς αποφασίζουμε. Εσείς απελευθερώσατε τα βουνά, την Ελλάδα. Με τι;; Με τα όπλα;; Ωραία. Αυτά θα καταθέσετε. Είναι το όπλο συνέχεια του χέριου σας;; Θα ξεριζώσετε την ψυχή σας;; Ε και;; Θα απολογηθούμε γι αυτό;; Ποιοι εμείς;; Γιατί;; Έτσι νιώσαμε, σκεφτήκαμε,αποφασίσασαμε, πράττουμε. Εσάς δε σας πέφτει λόγος. Σαν καλοί στρατιώτες βέβαια οφείλετε να υπακούσετε". Και υπάκουσαν.....Ίσως αυτό ήταν λάθος.....ένα από τα λάθη........


Η εν ψυχρώ εκτέλεση ενός ολόκληρου κινήματος σε μια στιγμή. Η προδοσία σε μια στιγμή. Μια στιγμή που χαράχτηκε στην ψυχή και αιμορραγεί. Μια μαύρη σελίδα. Σε ανάγκασαν εσύ ο ίδιος να προδώσεις αυτό που πίστεψες, που έζησες. Και εσύ έπρεπε να το κάνεις γιατί δε σου άφησαν περιθώρια και επιλογές. "Καπετάνιε δεν επροσκύνησες και θα τιμωρηθείς".....Ιερός κανόνας τελικά. Παλεύεις, αγωνίζεσαι αλλά πάνω απ'όλα ρε γαμώτο νιώθεις, αισθάνεσαι κάνεις θυσίες και όταν παύεις να είσαι χρήσιμος στα σχέδια κάποιων πας στην άκρη. Σε πάνε στην άκρη. Σε στήνουν στον τοίχο. Σε εκτελούν εν ψυχρώ, σε πυροβολούν χωρίς να σε σκοτώνουν απλά για να πονάς περισσότερο. Ποιοι;; Αυτοί που ο δρόμος σου μπλέχτηκε με το δικό τους. Αυτοί που δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Έριξαν εσένα τότε στο χαράκωμα, έβαλαν εσένα ασπίδα μπροστά στους Γερμανούς, Ιταλούς, Βουλγάρους, Άγγλους. Εκείνοι εμφανίστηκαν στην τελευταία πράξη. Δράττουν δάφνες και εισπράττουν το χειροκρότημα σ'αυτό το θέατρο του παραλόγου. Α ρε Γέρο του Μοριά τα λεγες εσύ αλλά ποιος σε άκουγε αλλά και σένα στη φυλακή σε κλείσανε...Ένας Καραϊσκάκης τους χρειαζότανε στη Βάρκιζα......Έλεος πια. Είναι φαίνεται στο DNA μας....ποιο;;; Η αχαριστία..... K.K

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.

Κατάθεση ψυχής

Γράμματα που δε στάλθηκαν, λόγια που δεν ειπώθηκαν, συναισθήματα που δεν εκδηλώθηκαν. Θα μπορούσα να νικήσω όλα τα εμπόδια και να κατακτήσω τον κόσμο με το ένα χέρι...αρκεί εσύ να κράταγες το άλλο!!! Ο Σεφέρης άνετα θα σε αποκαλούσε ουρανό..Ο Ελύτης θαλασσινό ήλιο και ο Ρίτσος κόκκινο τριαντάφυλλο..Ο Καβάφης θα σε έλεγε μοναξιά και εγώ ''αγάπη μου...