Γράμματα χωρίς παραλήπτη

Ποτέ δεν είχα σκεφτεί ότι τα γράμματα που σου γραφα τόσα χρόνια, τα λόγια που σου λεγα χωρίς φωνή θα μπορούσαν να είναι γράμματα σε ένα μπουκάλι ριγμένα στη θάλασσα. Σφραγισμένα καλά να μη μπει μέσα θαλασσινό νερό. Λίγες ώρες πριν την Ανάσταση μίλησα για λίγο μ'έναν ποιητή απ τους σπάνιους της εποχής μας. Σου μοιάζει ξέρεις. Εκείνος μου είπε κάτι που δεν είχα σκεφτεί. Τα γράμματα που ρίχτηκαν στη θάλασσα μέσα σ'ένα μπουκάλι κάποια στιγμή φτάνουν στον παραλήπτη. Λέξεις ποτισμένες με την αλμύρα των δακρύων που δε χύθηκαν ποτέ. Είπαμε. Η μεγάλη στενοχώρια, πίκρα, βάσανο ή όπως το ονομάζει ο καθένας δεν επιτρέπει στα δάκρυα να βγουν. Φαίνονται πολύ δήθεν. Γίνονται όμως λέξεις και γράφονται στο χαρτί. Τυλίγονται με προσοχή και μπαίνουν μέσα σ'ένα μπουκάλι. Σκέψεις που δεν έγιναν πράξεις, λόγια που δεν ειπώθηκαν, αισθήματα που δεν εκδηλώθηκαν φυλακίζονται μέσα σε ένα ψυχρό παγωμένο γυαλί. Ένα γυαλί που ωστόσο δίνει ασφάλεια, εγγύηση ότι ακόμα κι αν δε φτάσουν στον παραλήπτη θα αγγίξουν μια άλλη ψυχή ίσως είναι η δική σου σε μια άλλη ζωή. Σφραγίζονται με το φελλό σαν ένα ακριβό μπουκάλι κράσι απ την κάβα ενός συλλέκτη. Το μπουκάλι σαν ένα κομμάτι ψυχής ρίχνεται με πόνο στη θάλασσα. Πόνος αποχωρισμού. Τότε αρχίζει το ταξίδι του στα κύματα...Μια ευκαιρία να ταξιδέψουν τουλάχιστον τα όνειρα. Ίσως φτάσουν σε κάποια στεριά να ξαποστάσουν, ίσως θαφτούν κάτω από την άμμο, ίσως η αλμύρα διεισδύσει μέσα στο μπουκάλι και αλλοιώσει τα γράμματα, τις μνήμες. Μετά απ την κουβέντα με τον ποιητή άφησα το μπουκάλι να ταξιδέψει ελπίζοντας ότι ίσως κάποια στιγμή φτάσει στον παραλήπτη του. Ξεκίνησα και πήγα στην Ανάσταση. Μόνη μου για πρώτη φορά. Δεν ήθελα παρέα. Δε μ΄ενοχλούσε που δε θα υπήρχε κανείς να μου δώσει το φιλί της αγάπης. Μου αρκούσαν τα λόγια του ποιητή. Το μπουκάλι πάντα φτάνει στον αποδέκτη ακόμα κι αν δεν το μάθω εγώ ποτέ.  Ακόμα κι αν δεν το μάθεις ούτε εσύ...Κ.Κ.