Αγαπάω σημαίνει εγώ αγαπάω. Τι κάνει ο άλλος είναι δική του δουλειά

Δεν τα καταδέχεται η λήθη τα απεγνωσμένα όνειρα...Απεγνωσμένα;; Μονόπλευρα;; Ναι. Ίσως γι αυτό και πιο δυνατά. Πιο αληθινά. Πιο έντιμα. Πιο ανθρώπινα. Αγαπάς για δύο, πονάς για δύο, νιώθεις για δύο. Γι αυτό είναι και πιο αληθινό. Θέλω να είσαι καλά. Να γελάς. Να περνάς καλά. "Τη μαχαιριά που δωκες να σου την κάμω γέλιο"...Πάλαιψα γι αυτό. Ούτε καν το είδες. Τα είδαμε τα αμοιβαία. Να χειροκροτήσουμε τώρα ή μετά το διάλειμμα που θα λεγε και μια ψυχή. Αμοιβαία...μάλιστα. Και ποιος έχει το πάνω χέρι στα αμοιβαία;; Μα αυτός που αγαπάει λιγότερο. Κλείνει την πόρτα και σε κάνει να τρέχεις όποτε θέλει. Μα κλείνεις ρε την πόρτα άμα αγάπησες έστω και μια στιγμή;; Εκβιασμοί και αγοροπωλησίες αισθημάτων και ανθρώπων. Όχι δεν αγοράζονται όλοι. Δεν είναι μπιμπελό στη βιτρίνα. Τελειώνεις κάτι;; Τέλειωσέ το οκ επιλογή σου. Αλλά γιατί να γεμίζεις τον άλλο με ενοχές αφού ξέρεις και ξέρω ότι δε φταίει. Και κάποια στιγμή θα το μάθει κι εκείνος. Επιλέγω τα μονόπλευρα λοιπόν. Μακριά από εγωισμούς και αρπακτικά. Με ενοχλεί η αχαριστία. Όταν δεν εκτιμάς τίποτα εκτίμησε τουλάχιστον ότι κάποτε ο άλλος "σκότωσε" χωρίς δεύτερη σκέψη για χάρη σου...Κ.Κ

Κομμάτια

Μια σκισμένη σακούλα του παλιού ΜΙΝΙΟΝ. Αυτή βρήκα. Εκείνη η πορτοκαλί με τα μαύρα και άσπρα γράμματα. Άλλωστε εκεί που ήμουνα ο χρόνος είχε τελειώσει εδώ και πολλά χρόνια. Μοναδικός αυτόπτης η σκόνη.Ο χρόνος είχε σταματήσει. Το ρολόι έδειχνε 1.15μ.μ. Το ημερολογιο στον τοίχο έδειχνε εκείνη τη μέρα. Το ξεκρέμασα όπως ήταν και το βαλα στη σακούλα. Η φωτογραφία μου σε μια κορνίζα μέσα στη σκόνη. Την πήρα. Γύρναγα πίσω πολύ πίσω. Μάζευα κομμάτια και γέμιζα τη σακούλα. Για την ακρίβεια ξερίζωνα κομμάτια. Τα πήρα εγώ για να μην τα πάρει ο χρόνος κι αυτά. Δύσκολη στιγμή. Απ τις πιο δύσκολες. Στη μνήμη σου υπάρχουν όλα. Στην πραγματικότητα συνεχίζουν να υπάρχουν. Η σκόνη σε διώχνει, οι αναμνήσεις το ίδιο κι όμως περιμένεις. Γυρνάς τα δωμάτια και ψάχνεις. Δεν ξέρεις τι. Πήρα ότι άντεχα να πάρω, ότι χώραγε στη σκισμένη σακκούλα τα βαλα στο αυτοκίνητο κι έφυγα χωρίς να κοιτάξω πίσω. Κ.Κ

Άρη μου

Βάρκιζα. 65 χρόνια πριν σαν σήμερα. Δεν αντέχω ρε Άρη να βλέπω άντρες να κλαίνε. Κι όμως εσένα σε είδα και σε κατάλαβα και σ'ένιωσα. Αυτή η σκηνή σοκάρει και τον πιο αναίσθητο. «Πως σταματάει σε μια στιγμή ο χρόνος κι η ζωή μας; Αδειάζει ξάφνου η καρδιά κι η θύμησή μας». Το όπλο σου ένα με το χέρι σου, ένα με την ψυχή σου. Κατέθεσες και την ψυχή σου σε κείνο το σωρό με τα όπλα. Το ξέρω. Πάντα αυτά τα δακρυσμένα μάτια σου με άγγιζαν και με κατέστρεφαν συγχρόνως. Γιατί άραγε;;; Αλλά εσύ έφυγες ξαφνικά. Η ζωή είναι απρόβλεπτη και η Μεσούντα εκεί. Σε ανάγκασαν να φύγεις. Και έφυγες. Εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες η αυτοκτονία σου. Δε σου άφησαν επιλογή. Δύσκολο να μην έχεις επιλογή. Ειδικά όταν κάποιοι αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα. "Δεν υπάρχει Άρης σήμερα". Θλιβερή διαπίστωση. Ένας πολύ δικός μου άνθρωπος μου είπε: "Υπάρχουν Άρηδες. Πάντα θα υπάρχουν. Μόνο που δεν κυκλοφορούν με άλογα στα βουνά. Άρηδες είναι όλοι εκείνοι που λιώνουν τα νιάτα τους στη βιοπάλη, στα ναυπηγεία, στα εργοστάσια. Όλοι εκείνοι που θυσιάζουν νιάτα και όνειρα. Όλοι όσοι παλεύουν για κάτι". Είχε δίκιο τελικά. Τα άσπρα άλογα ίσως υπάρχουν μόνο στα παραμύθια και στη δική μου φαντασία. Κρατάω μια μικρή επιφύλαξη πάντως γι αυτό... Αθεράπευτα ρομαντική; Σ’όποιον αρέσουμε… «Ίσως γιατί ο άκρατος ρομαντισμός, μπορεί να φαντάζει απλά σαν απαισιοδοξία..... στους πραγματικά αγνοούντες». Σε κάποιους και σαν ηλιθιότητα. Διάβασα στα ΝΕΑ την πρόταση να ονομάσουν το γήπεδο του Παναθηναϊκού με τ'όνομά σου. ΕΛΕΟΣ. Φαντάζομαι πως διαφωνείς. Αλήθεια τι ομάδα θα ήσουνα; Δεν μπορώ να σε φανταστώ σε γήπεδο, σε κερκίδα να φωνάζεις συνθήματα…με τίποτα. Α ρε Άρη. Κλασικός Παρθένος. Μια πατρίδα, μια σημαία, μια θρησκεία, μια γυναίκα. Βέβαια η γυναίκα για σένα ήταν κάτι σαν τη Φεγγαροντυμένη του Σολωμού. Η ενσάρκωση της μάνας, της Ιδέας, της φύσης, της άυλης αγαπημένης, της πατρίδας, της Ρούμελης στην περίπτωσή σου. «Ο άνθρωπος μονάχος πορεύεται στον έρωτα, στη δόξα και στο θάνατο». Ίσως γιατί τα απόλυτα τα βιώνει ο άνθρωπος μόνος. Κι αν νομίζει ότι δεν είναι μόνος η πραγματικότητα τον διαψεύδει στο τέλος σκληρά πολλές φορές. Έφυγες. Όσο κι αν ακούγεται κάπως αυτό η ζωή συνεχίστηκε. Όπως συνεχίζεται πάντα… Γιατί βλέπεις «καθένας μας στο στρόβιλο ετούτης της ανέμης χρωστάει ένα θάνατο και ένα παραμύθι». Έκανες τον κύκλο σου λοιπόν. Εμείς εδώ. Μακριά από ιδέες και οράματα...δε μας βγήκαν βλέπεις σε καλό. Συνεχίσαμε να υπάρχουμε ως χώρα, με το παρελθόν μας, την ιστορία μας, τα λάθη μας... Λάθη να δουν τα μάτια σου......Έχασες από τότε που έφυγες στιγμές απείρου κάλους, δικτατορία, εξορίες, Πολυτεχνείο, Κύπρο, Μεταπολίτευση, Σισμίκ, υφαλοκρηπίδα, παραβιάσεις, Ίμια…και πόσα ακόμα… Το κτήμα που υπογράφτηκε η θανατική καταδίκη της ελπίδας εκεί στη Βάρκιζα. Μέσα στην εγκατάλειψη. Τόπος μνήμης;;; Μιας μνήμης που θα την έσωζε μια ολική αμνησία... Κάποιοι πάντα θα θυμούνται Άρη. Καταδικασμένοι άνθρωποι. Κερδίζουν όσοι ξεχνάνε. Όσοι μπορούν. Δεν είναι ανάγκη όμως να ξεχάσεις για να προχωρήσεις. Ένα κομμάτι μένει πάντα πίσω. Κρατιόμαστε απ’αυτό και προχωράμε στο δρόμο που με μαθηματική ακρίβεια θα κάνουμε τα ίδια λάθη. «νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί».

Καληνύχτα Άρη μου, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ........K.K

Βάρκιζες

Ανέκαθεν θεωρούσα τη Βάρκιζα ως την τραγικότερη στιγμή στη Νεώτερη Ιστορία. Εύλογα κάποιος θα μου λεγε: Τραγικότερη κι απ τη Λωζάννη;; τη Σμύρνη;; την Κύπρο;; Ναι είναι τραγικότερη. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις υπήρχε ο ξένος παράγοντας ενώ η Βάρκιζα ήταν δική μας υπόθεση,ελληνική, αιώνια και διαχρονική. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να πουλάνε όσους δεν τους είναι πια χρήσιμοι. Αυτοί πάλι που δεν το κάνουν θεωρούνται αποτυχημένοι ή γραφικοί. Ο ΕΛΑΣ ότι έκανε έκανε. Οι καπεταναίοι κι οι απλοί αντάρτες ήταν χρήσιμοι στα βουνά. Όταν αποφασίστηκε απ τους καρεκλοκένταυρους η συνθηκολόγηση και δώσανε τα χέρια, όλοι αυτοί που έδωσαν τα νειάτα και τη ζωή τους ήταν περιττοί. Μια απλή τυπική εκδήλωση η παράδοση των όπλων με συνοπτικές διαδικασίες. Σε απλή μετάφραση; "Εσείς που πήρατε στις πλάτες σας όλο τον αγώνα, εσείς που ρισκάρατε τη ζωή σας, εσείς που παίζατε καθημερινά κρυφτούλι με το θάνατο αδειάστε μας τώρα τη γωνιά και στηθείτε στoν τοίχο. Αποφασίζουμε ερήμην σας την εν ψυχρώ εκτέλεσή σας. Είστε πλέον περιττοί. Τώρα εμείς αποφασίζουμε. Εσείς απελευθερώσατε τα βουνά, την Ελλάδα. Με τι;; Με τα όπλα;; Ωραία. Αυτά θα καταθέσετε. Είναι το όπλο συνέχεια του χέριου σας;; Θα ξεριζώσετε την ψυχή σας;; Ε και;; Θα απολογηθούμε γι αυτό;; Ποιοι εμείς;; Γιατί;; Έτσι νιώσαμε, σκεφτήκαμε,αποφασίσασαμε, πράττουμε. Εσάς δε σας πέφτει λόγος. Σαν καλοί στρατιώτες βέβαια οφείλετε να υπακούσετε". Και υπάκουσαν.....Ίσως αυτό ήταν λάθος.....ένα από τα λάθη........


Η εν ψυχρώ εκτέλεση ενός ολόκληρου κινήματος σε μια στιγμή. Η προδοσία σε μια στιγμή. Μια στιγμή που χαράχτηκε στην ψυχή και αιμορραγεί. Μια μαύρη σελίδα. Σε ανάγκασαν εσύ ο ίδιος να προδώσεις αυτό που πίστεψες, που έζησες. Και εσύ έπρεπε να το κάνεις γιατί δε σου άφησαν περιθώρια και επιλογές. "Καπετάνιε δεν επροσκύνησες και θα τιμωρηθείς".....Ιερός κανόνας τελικά. Παλεύεις, αγωνίζεσαι αλλά πάνω απ'όλα ρε γαμώτο νιώθεις, αισθάνεσαι κάνεις θυσίες και όταν παύεις να είσαι χρήσιμος στα σχέδια κάποιων πας στην άκρη. Σε πάνε στην άκρη. Σε στήνουν στον τοίχο. Σε εκτελούν εν ψυχρώ, σε πυροβολούν χωρίς να σε σκοτώνουν απλά για να πονάς περισσότερο. Ποιοι;; Αυτοί που ο δρόμος σου μπλέχτηκε με το δικό τους. Αυτοί που δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Έριξαν εσένα τότε στο χαράκωμα, έβαλαν εσένα ασπίδα μπροστά στους Γερμανούς, Ιταλούς, Βουλγάρους, Άγγλους. Εκείνοι εμφανίστηκαν στην τελευταία πράξη. Δράττουν δάφνες και εισπράττουν το χειροκρότημα σ'αυτό το θέατρο του παραλόγου. Α ρε Γέρο του Μοριά τα λεγες εσύ αλλά ποιος σε άκουγε αλλά και σένα στη φυλακή σε κλείσανε...Ένας Καραϊσκάκης τους χρειαζότανε στη Βάρκιζα......Έλεος πια. Είναι φαίνεται στο DNA μας....ποιο;;; Η αχαριστία..... K.K

Πήρες τα δάκρυά μου μαζί σου

Θυμάσαι την τελευταία φορά που έκλαψες; Τι είναι αυτό πάλι; Απ το ερωτηματολόγιο του Προυστ;; Όχι απλά θυμάσαι;; Ναι τη θυμάμαι ήταν χρόνια πριν... ήταν τη μέρα που έφυγες.Δεν μπόρεσα να κλάψω ξανά από τότε. Γιατί; Ίσως γιατί πήρες και τα δάκρυά μου μαζί σου.  Θυμάμαι ακόμα την αναγγελία της πτήσης. Πτήση;; Με τρένο δεν έφυγες;; Έχει σημασία;;  Φεύγω είπες και έτρεξες στην πύλη. Μου άφησες το δίκοχό σου σαν να ήξερες ότι δεν θα ξαναγύριζες...ή μήπως ήξερες;; Κράτα το μου είπες. Να το φοράς. Σου πάει. Σ'εβλεπα να χάνεσαι και ήθελα να σε τραβήξω πίσω. Κάτι με φόβιζε μ αυτό το ταξίδι. Ένστικτο; Περίμενα να γυρίσεις, χρόνια, αιώνες εκεί στην πύλη που σε χαιρέτισα εκείνο το ηλιόλουστο πρωινό. Πήγα πολλές φορές από τότε εκεί στο ίδιο σημείο.Σε περίμενα. Ποτέ δεν έμαθα τι απέγινες. Φήμες μόνο. Σε απήγαγαν, σε σκότωσαν πολλά ακούστηκαν...ποτέ δε ρώτησα να μάθω. Ίσως γιατί δεν άντεχα την απάντηση. Δυο φύλλα έμειναν. Τα έβαλα σε ένα καδράκι στον τοίχο. Δεν άντεχα να τα πετάξω. Τα είχες αγγίξει. Τους μιλάω κάθε μέρα. Μπορεί και να μ ακούνε. Μπορεί να μ ακούς κι εσύ από κει που είσαι.  Μ ακούς;; Θα σε θυμάμαι πάντα σε μια στροφή σ'εκείνο το φανάρι. Δεν ξαναπέρασα ποτέ από κει. Δεν μπόρεσα. Δε θα μπορέσω.  Να είναι η ζωή σου ολάνθιστος κήπος έλεγες. Ξεράθηκαν όλα. Θυμάσαι την τριανταφυλλιά; Έχει τα πιο όμορφα τριαντάφυλλα μου γραφες. Ναι ακόμα και κείνη.  Ένα βόλι ήταν αρκετό. Ακαριαίο. Χτύπησε τη ρίζα. Ξεράθηκε. Είδα ποιος πυροβόλησε. Δεν έκανα τίποτα για να τον εμποδίσω. Δεν μπορούσα να τον εμποδίσω. Δεν είχε νόημα. Περίμενα πως θα το κανες εσύ....Γιατί το κανε;; Γιατί έτσι είχε μάθει να κάνει.  Η γνώση πληγώνει. Το συναίσθημα σκοτώνει. Ό,τι αγαπάω το σκοτώνω μου λεγες. Ναι καλά... Στον πόλεμο υπάρχουν παράπλευρες απώλειες. Οι άμαχοι που βρέθηκαν στο πεδίο βολής. Άγνωστος ο αριθμός των θυμάτων αυτών. Τι τον ήθελες τον πόλεμο; Έτσι ήσουνα. Ζούσες μόνο με το ποδοβολητό της μάχης. Διαφορετικά πνιγόσουνα. Αυτό το τρένο δεν έχει φτάσει στον προορισμό του έλεγες. Η χλαίνη, οι μπότες, οι σφαίρες και πάλι απ αρχή. Η χλαίνη σου είχε τρύπες απ τις σφαίρες και ήξερες ότι θα αποκτήσει κι άλλες. Αλλά αυτό ήταν ζωή για σένα.  Λαθρεπιβάτης σε μια φτερούγα πληγωμένου πουλιού πάντα. Κι εσύ κι εγώ μαζί σου. Κ.Κ