Άρη μου

Βάρκιζα. 65 χρόνια πριν σαν σήμερα. Δεν αντέχω ρε Άρη να βλέπω άντρες να κλαίνε. Κι όμως εσένα σε είδα και σε κατάλαβα και σ'ένιωσα. Αυτή η σκηνή σοκάρει και τον πιο αναίσθητο. «Πως σταματάει σε μια στιγμή ο χρόνος κι η ζωή μας; Αδειάζει ξάφνου η καρδιά κι η θύμησή μας». Το όπλο σου ένα με το χέρι σου, ένα με την ψυχή σου. Κατέθεσες και την ψυχή σου σε κείνο το σωρό με τα όπλα. Το ξέρω. Πάντα αυτά τα δακρυσμένα μάτια σου με άγγιζαν και με κατέστρεφαν συγχρόνως. Γιατί άραγε;;; Αλλά εσύ έφυγες ξαφνικά. Η ζωή είναι απρόβλεπτη και η Μεσούντα εκεί. Σε ανάγκασαν να φύγεις. Και έφυγες. Εκτέλεση με συνοπτικές διαδικασίες η αυτοκτονία σου. Δε σου άφησαν επιλογή. Δύσκολο να μην έχεις επιλογή. Ειδικά όταν κάποιοι αποφασίζουν για σένα χωρίς εσένα. "Δεν υπάρχει Άρης σήμερα". Θλιβερή διαπίστωση. Ένας πολύ δικός μου άνθρωπος μου είπε: "Υπάρχουν Άρηδες. Πάντα θα υπάρχουν. Μόνο που δεν κυκλοφορούν με άλογα στα βουνά. Άρηδες είναι όλοι εκείνοι που λιώνουν τα νιάτα τους στη βιοπάλη, στα ναυπηγεία, στα εργοστάσια. Όλοι εκείνοι που θυσιάζουν νιάτα και όνειρα. Όλοι όσοι παλεύουν για κάτι". Είχε δίκιο τελικά. Τα άσπρα άλογα ίσως υπάρχουν μόνο στα παραμύθια και στη δική μου φαντασία. Κρατάω μια μικρή επιφύλαξη πάντως γι αυτό... Αθεράπευτα ρομαντική; Σ’όποιον αρέσουμε… «Ίσως γιατί ο άκρατος ρομαντισμός, μπορεί να φαντάζει απλά σαν απαισιοδοξία..... στους πραγματικά αγνοούντες». Σε κάποιους και σαν ηλιθιότητα. Διάβασα στα ΝΕΑ την πρόταση να ονομάσουν το γήπεδο του Παναθηναϊκού με τ'όνομά σου. ΕΛΕΟΣ. Φαντάζομαι πως διαφωνείς. Αλήθεια τι ομάδα θα ήσουνα; Δεν μπορώ να σε φανταστώ σε γήπεδο, σε κερκίδα να φωνάζεις συνθήματα…με τίποτα. Α ρε Άρη. Κλασικός Παρθένος. Μια πατρίδα, μια σημαία, μια θρησκεία, μια γυναίκα. Βέβαια η γυναίκα για σένα ήταν κάτι σαν τη Φεγγαροντυμένη του Σολωμού. Η ενσάρκωση της μάνας, της Ιδέας, της φύσης, της άυλης αγαπημένης, της πατρίδας, της Ρούμελης στην περίπτωσή σου. «Ο άνθρωπος μονάχος πορεύεται στον έρωτα, στη δόξα και στο θάνατο». Ίσως γιατί τα απόλυτα τα βιώνει ο άνθρωπος μόνος. Κι αν νομίζει ότι δεν είναι μόνος η πραγματικότητα τον διαψεύδει στο τέλος σκληρά πολλές φορές. Έφυγες. Όσο κι αν ακούγεται κάπως αυτό η ζωή συνεχίστηκε. Όπως συνεχίζεται πάντα… Γιατί βλέπεις «καθένας μας στο στρόβιλο ετούτης της ανέμης χρωστάει ένα θάνατο και ένα παραμύθι». Έκανες τον κύκλο σου λοιπόν. Εμείς εδώ. Μακριά από ιδέες και οράματα...δε μας βγήκαν βλέπεις σε καλό. Συνεχίσαμε να υπάρχουμε ως χώρα, με το παρελθόν μας, την ιστορία μας, τα λάθη μας... Λάθη να δουν τα μάτια σου......Έχασες από τότε που έφυγες στιγμές απείρου κάλους, δικτατορία, εξορίες, Πολυτεχνείο, Κύπρο, Μεταπολίτευση, Σισμίκ, υφαλοκρηπίδα, παραβιάσεις, Ίμια…και πόσα ακόμα… Το κτήμα που υπογράφτηκε η θανατική καταδίκη της ελπίδας εκεί στη Βάρκιζα. Μέσα στην εγκατάλειψη. Τόπος μνήμης;;; Μιας μνήμης που θα την έσωζε μια ολική αμνησία... Κάποιοι πάντα θα θυμούνται Άρη. Καταδικασμένοι άνθρωποι. Κερδίζουν όσοι ξεχνάνε. Όσοι μπορούν. Δεν είναι ανάγκη όμως να ξεχάσεις για να προχωρήσεις. Ένα κομμάτι μένει πάντα πίσω. Κρατιόμαστε απ’αυτό και προχωράμε στο δρόμο που με μαθηματική ακρίβεια θα κάνουμε τα ίδια λάθη. «νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί, με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί».

Καληνύχτα Άρη μου, αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ........K.K