Ο Μικρός Ήρωας - Λ. Κηλαϊδόνης

Ένα τραγούδι που μας σημάδεψε. Ναι θα μπορούσε να είναι το τραγούδι μας. Βαριοπούλα οι λέξεις του......βαριοπούλα οι αναμνήσεις για μένα......

Φοινικιές ( Όλα γυρίζουν )

Όσα ποτέ δεν είπαμε αυτά δε λησμονιούνται....  Κι όμως πρέπει πάντα να φεύγεις να βρίσκεις τις φοινικιές φλεγόμενες βάτους που λένε σαν τις σειρήνες ψευτιές...Πάντα έφευγες. Αυτή την εικόνα έχω για σένα. Κι εμένα να περιμένω να γυρίσεις για να ξαναφύγεις πάλι. Σου άρεσαν οι σειρήνες. Σε μάγευαν. Όλα γυρίζουν, ξαναγυρίζουν, λειώνουν τελειώνουν και ξαναρχίζουν. Πάλι από την αρχή μέχρι το επόμενο ταξίδι. Εσύ να φεύγεις κι εγώ να μένω,εσύ να λείπεις κι εγώ να περιμένω. Η ζωγραφιά μας δεν έχει ακόμα τελειώσει.......

Ποιο τρένο σ'έπαιρνε από σένα;;;;

Έτσι σε γνώρισα...ένα τρένο που ερχόταν απ'το βορρά στο νότο και σ'έπαιρνε απ'τον ίδιο σου τον εαυτό. Τότε με έβλεπες ότι ήμουνα εκεί. Ήξερες ότι μπορούσα να πέσω στις ράγες για να σώσω εσένα, ήξερες ότι θα μπαινα μπροστά στη σφαίρα για σένα. Μ ἐβλεπες. Σαν ασπίδα ίσως. Και ξαφνικά το τρένο πέρασε έφυγε και μαζί του και συ. Δεν μπορούσα να μείνω είπες. Ήσουνα μόνο μια ασπίδα τότε που έρχονταν οι ριπές.Δε μου χρειάζεσαι άλλο. Πέταξες την ασπίδα κι έφυγες.  Όχι δεν ήθελα να μείνεις γιατί απλά κάποια στιγμή υπήρξα ασπίδα. Να καταλάβεις ήθελα. Το τρένο σου με σκότωσε και ούτε καν το κατάλαβες. Ενσυνείδητη επιλογή η απόφασή σου. Πάντα τα τρένα θα με πληγώνουν το κατάφερες κι αυτό........

Που είσαι...

Από σένα.......τότε.........

Που είσαι; Από τότε σου γράφω συνέχεια χιλιάδες λέξεις που δε διάβασες ποτέ...που δε θα διαβάσεις ποτέ...

Που είσαι; Σου μιλάω με σιωπές που δεν ακούς......που δεν άκουσες ποτέ....που δεν κατάλαβες ποτέ...

Που είσαι;  Σε ψάχνω στα πεσμένα κιτρινισμένα φύλλα του φθινοπώρου εκεί που άφησα κάποτε την ψυχή μου...

Που είσαι; Σε γυρεύω στο τέρμα μιας διαδρομής που σταμάτησε απότομα

Που είσαι; Σε ψάχνω στις όχθες του ποταμού

Που είσαι; Σε γυρεύω σε κείνο το φυλάκιο που στιγμάτισε τη ζωή μου...

Που είσαι; Σε ψάχνω στις σκονισμένες σελίδες του βιβλίου που διαβάζαμε μαζί.....

Που είσαι; Σ'αναζητώ στους στίχους εκείνου του τραγουδιού που δεν μπόρεσα να ξανακούσω...

Που είσαι; Σε ψάχνω στον ιερό  βράχο  που δεν μπόρεσα να ξαναδώ...

Που είσαι; Μόνο να σε δω ήθελα...κι ήταν για μένα πολύ...

13.12.1943

Θυμᾶσαι ποὺ σοῦ ῾λεγα
Ὅταν σφυρίζουν τὰ πλοῖα μὴν εἶσαι στὸ λιμάνι.
Μὰ ἡ μέρα ποὺ ἔφευγε ἤτανε δικιά μας
καὶ δὲ θὰ θέλαμε ποτὲ νὰ τὴν ἀφήσουμε
Ἕνα μαντήλι πικρὸ θὰ χαιρετᾶ τὴν ἀνίατου γυρισμοῦ
Κι ἔβρεχε ἀλήθεια πολὺ κι ἤτανε ἔρημοι οἱ δρόμοi
Μὲ μιὰ λεπτὴν ἀκαθόριστη χινοπωριάτικη γεύση
Κλεισμένα παράθυρα κι οἱ ἄνθρωποι τόσο λησμονημένοι -
Γιατί μᾶς ἄφησαν ὅλοι; Γιατί μᾶς ἄφησαν ὅλοι;
Κι ἕσφιγγα τὰ χέρια σου Δὲν εἶχε τίποτα τ᾿ ἀλλόκοτο ἡ κραυγή μου.


Θὰ φύγουμε κάποτε ἀθόρυβα καὶ θὰ πλανηθοῦμε
Μὲς στὶς πολύβοες πολιτεῖες καὶ στὶς ἔρημες θάλασσες
Μὲ μιὰν ἐπιθυμία φλογισμένη στὰ χείλια μας
Εἶναι ἡ ἀγάπη ποὺ γυρέψαμε καὶ μᾶς τὴν ἀρνήθηκαν
Ξεχνοῦσες τὰ δάκρυα, τὴ χαρὰ καὶ τὴ μνήμη μας
Χαιρετώντας λευκὰ πανιὰ π᾿ ἀνεμίζονται.
Ἴσως δὲ μένει τίποτ᾿ ἄλλο παρὰ αὐτὸ νὰ θυμόμαστε.
Μὲς στὴν ψυχή μου σκιρτᾶ τὸ ἐναγώνιο Γιατί,
Ρουφῶ τὸν ἀγέρα τῆς μοναξιᾶς καὶ τῆς ἐγκατάλειψης
Χτυπῶ τοὺς τοίχους τῆς ὑγρῆς φυλακῆς μου
καὶ δὲν προσμένω ἀπάντηση
Κανεὶς δὲ θ᾿ ἀγγίξει τὴν ἔκταση τῆς στοργῆς
καὶ τῆς θλίψης μου.


Κι ἐσὺ περιμένεις ἕνα γράμμα ποὺ δὲν ἔρχεται
Μιὰ μακρινὴ φωνὴ γυρνᾶ στὴ μνήμη σου καὶ σβήνει
Κι ἕνας καθρέφτης μετρᾶ σκυθρωπὸς τὴ μορφή σου
Τὴ χαμένη μας ἄγνοια, τὰ χαμένα φτερά.


Μ.Αναγνωστάκης

ΣΤΟΥΣ ΑΝΗΣΥΧΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ .wmv

Συγχώρα με αγάπη μου που ζούσα πριν να σε γνωρίσω

Ύστερα είδαμε πως δεν ήτανε πρόσωπα
μα οι σιωπηλές χειρονομίες του ηλιοβασιλέματος…
σαν ένας θεός που τον ξέχασαν κι από το βάθος του χρόνου
καλούσε βοήθεια.

O ουρανός αμίλητος και σταχτύς
το ίδιο αδιάφορος και για τους νικητές και για τους νικημένους.
Eίδες ποτέ σου μες στα μάτια των νικημένων στρατιώτων
την πικρή θέληση να ζήσουν!
Η δυστυχία σε κάνει πάντα να αναβάλεις – έφυγε η ζωή.
οι φίλοι είχαν χαθεί
κι οι εχθροί ήταν μικρόψυχοι για να μπορείς να τρέφεσαι απ’ το μίσος σου…
…και τα μάτια σου βουρκώνουν, θαμπωμένα ξαφνικά
απο τους παλιούς λησμονημένους θεούς και τις παντοδύναμες
παιδικές ευπιστίες…
Πάνω στα υγρά τσαλακωμένα σεντόνια μαραίνονταν το γέλιο
των αγέννητων παιδιών…
και σμίγουν και χωρίζουν οι άνθρωποι
και δεν παίρνει τίποτα ο ένας απ’ τον άλλον.
Γιατί ο έρωτας είναι ο πιο δύσκολος δρόμος να γνωριστούν.
Γιατί οι άνθρωποι, σύντροφε, ζουν απο τη στιγμή
που βρίσκουν μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Kαι τότε κατάλαβες γιατί οι απελπισμένοι
γίνονται οι πιό καλοί επαναστάτες.
Και μένουμε ανυπεράσπιστοι ξαφνικά, σαν ένα νικητή
μπροστά στο θάνατο
ή ένα νικημένον αντίκρυ στην αιωνιότητα…
Mεγάλες λέξεις δε λέγαν πια τίποτα και τις πετούσαν στους
οχετούς.
Α, εσύ δεν είδες ποτέ το ίδιο το χέρι σου να σε σημαδεύει αλύπητα
απ’ το βάθος των περασμένων.
…Θέ μου πόσο ήταν όμορφη
σαν ένα φωτισμένο δέντρο μια παλιά νύχτα των Xριστουγέννων…
Συχώρα με, αγάπη μου, που ζούσα πριν να σε γνωρίσω.
Μισώ τα μάτια μου που πια δεν καθρεφτίζουν τό χαμόγελό σου…
Η πλατεία θα μείνει έρημη
σα μια ζωή που όλα τάδωσε, κι όταν ζήτησε κι αυτή
λίγη επιείκεια
της την αρνήθηκαν.
Χωρίς όνειρα να μας ξεγελάσουνε και δίχως φίλους πιά
να μας προδώσουν…
Γιατί οι άνθρωποι υπάρχουν απ’ τη στιγμή που βρίσκουνε
μια θέση
στη ζωή των άλλων.
Ή
ένα θάνατο
για τη ζωή των άλλων…

Τάσος Λειβαδίτης Δειλινό

ΔΕΙΛΙΝΟ
Λεπτομέρειες ασήμαντες που κάνουν
πιο οδυνηρές τις αναμνήσεις
και τα χρόνια μας, βαλσαμωμένα πουλιά,
μας κοιτάζουν τώρα με μάτια ξένα -
αλλά κι εγώ ποιός ήμουν; ένας πρίγκηπας του τίποτα
ένας τρελός για επαναστάσεις κι άλλα πράγματα χαμένα
και κάθε που χτυπούσαν οι καμπάνες
ένιωθα να κινδυνεύει η ανθρωπότητα
κι έτρεχα να τη σώσω.
Κι όταν ένα παιδί κοιτάει μ' έκσταση το δειλινό,
είναι που αποθηκεύει θλίψεις για το μέλλον.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΙΤΗΣ-ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΑΝΤΟΥ

Σε περιμένω παντού,


Κι αν έρθει κάποτε η στιγμή να χωριστούμε, αγάπη μου,
μη χάσεις το θάρρος σου.
Η πιο μεγάλη αρετή του ανθρώπου είναι να ‘χει καρδιά.
Μα η πιο μεγάλη ακόμα είναι όταν χρειάζεται
να παραμερίσει την καρδιά του.
Την αγάπη μας αύριο θα τη διαβάζουν τα παιδιά στα σχολικά βιβλία,
πλάι στα ονόματα των άστρων και τα καθήκοντα των συντρόφων.
Αν μου χάριζαν όλη την αιωνιότητα χωρίς εσένα
θα προτιμούσα μια μικρή στιγμή πλάι σου.
Θα θυμάμαι πάντα τα μάτια σου, φλογερά και μεγάλα
σα δυο νύχτες έρωτα μες στον εμφύλιο πόλεμο.
Α! ναι, ξέχασα να σου πω, πως τα στάχυα είναι χρυσά κι απέραντα
Γιατί σ’ αγαπώ.
Κλείσε το σπίτι
Δώσε σε μια γειτόνισσα το κλειδί
Και προχώρα.
Εκεί που οι φαμίλιες μοιράζονται ένα ψωμί στα οκτώ
εκεί που κατρακυλάει ο μεγάλος ίσκιος των ντουφεκισμένων
σ’ όποιο μέρος της γης
σ’ όποια ώρα
εκεί που πολεμάνε και πεθαίνουν οι άνθρωποι για ένα καινούργιο κόσμο.
Εκεί θα σε περιμένω. Αγάπη μου.

Νυν και αεί - ΒΙΚΥ ΜΟΣΧΟΛΙΟΥ

"Βήμα βήμα... "Χ.Αλεξίου

Ηλιαχτίδα - Τάνια Τσανακλίδου

Σε μια στιγμή μαζί σου έζησα όλη μου τη ζωή........Δεν είχε ξημερώσει ακόμα....στο Πόρτο Λεόνε κάποτε...λίγο πριν τα κανόνια βαρέσουν....λίγο πριν οι χειροβομβίδες πέσουν...λίγο πριν οι σφαίρες χτυπήσουν....λίγο πριν όλα τελειώσουν εκεί.... σ'εκείνο το σημείο...το τώρα το ποτέ και το πάντα......

Θα γυρίζω γυρεύοντάς σε παντού,στα ισοπεδωμένα τοπία, στα κομματάκια εκείνου του καθρέφτη, στις σπαταλημένες ματιές, να βρω ξανά το πρόσωπό σου,την καρδιά μου γυρεύοντας...