Δεν τα καταδέχεται η λήθη τα απεγνωσμένα όνειρα...Απεγνωσμένα;; Μονόπλευρα;; Ναι. Ίσως γι αυτό και πιο δυνατά. Πιο αληθινά. Πιο έντιμα. Πιο ανθρώπινα. Αγαπάς για δύο, πονάς για δύο, νιώθεις για δύο. Γι αυτό είναι και πιο αληθινό. Θέλω να είσαι καλά. Να γελάς. Να περνάς καλά. "Τη μαχαιριά που δωκες να σου την κάμω γέλιο"...Πάλαιψα γι αυτό. Ούτε καν το είδες. Τα είδαμε τα αμοιβαία. Να χειροκροτήσουμε τώρα ή μετά το διάλειμμα που θα λεγε και μια ψυχή. Αμοιβαία...μάλιστα. Και ποιος έχει το πάνω χέρι στα αμοιβαία;; Μα αυτός που αγαπάει λιγότερο. Κλείνει την πόρτα και σε κάνει να τρέχεις όποτε θέλει. Μα κλείνεις ρε την πόρτα άμα αγάπησες έστω και μια στιγμή;; Εκβιασμοί και αγοροπωλησίες αισθημάτων και ανθρώπων. Όχι δεν αγοράζονται όλοι. Δεν είναι μπιμπελό στη βιτρίνα. Τελειώνεις κάτι;; Τέλειωσέ το οκ επιλογή σου. Αλλά γιατί να γεμίζεις τον άλλο με ενοχές αφού ξέρεις και ξέρω ότι δε φταίει. Και κάποια στιγμή θα το μάθει κι εκείνος. Επιλέγω τα μονόπλευρα λοιπόν. Μακριά από εγωισμούς και αρπακτικά. Με ενοχλεί η αχαριστία. Όταν δεν εκτιμάς τίποτα εκτίμησε τουλάχιστον ότι κάποτε ο άλλος "σκότωσε" χωρίς δεύτερη σκέψη για χάρη σου...Κ.Κ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.