Φταίει η μέρα, οι μέρες, ο μήνας. Γυρνάω το βιβλίο πίσω. Κοιτάω ξανά τις πρώτες σελίδες. Υπήρξαν όμορφες, αληθινές, γεμάτες στιγμές. Υποψία χαμόγελου. Αρχαϊκό μειδίαμα μάλλον. Απεγνωσμένη προσπάθεια να το πεις χαμόγελο. Ναι υπήρξαν. Κράτησαν όμως όσο το μπαμ της σφαίρας που τις διέλυσε. Μη ρωτήσεις ποιος όπλισε. Ποιος πυροβόλησε. Δεν έχει νόημα. Έτσι κι αλλιώς πάλι θα βρισκα κάτι να σε δικαιολογήσω...Κλείσε επιτέλους αυτό το βιβλίο. Δεν ωφελεί ρε γαμώτο. Κάθε σελίδα και σφαίρα. Το κλείνω. Κοιτάω τη βιβλιοθήκη. Είναι γεμάτη. Δε χωράει. Δικαιολογίες...Δε θέλω να το βάλω στη βιβλιοθήκη. Θέλω να το χω δίπλα μου. Δικαιολογία για να το ανοίγω συνέχεια με κάθε ασήμαντη αφορμή. Είσαι εσύ μέσα. Κι ας είσαι εσύ ο σκοπευτής σε κάθε σελίδα που ανοίγω... Κ.Κ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.