Φωνές

Ποταμός Spree κάπου στο Βερολίνο.Δε μου άφησε καλές αναμνήσεις αυτό το ποτάμι. Τα παγωμένα νερά του πάγωσαν την ήδη διαλυμένη ψυχή μου. Ποταμός Spree σήμερα. Ένα ελληνικό¨"Σ'αγαπάω" στην όχθη. Πόσο μα πόσο τρυφερό. Πόσο όμορφα ακούγεται, διαβάζεται, γράφεται. Το πιο όμορφο ρήμα με την πιο όμορφη προστακτική "Αγάπα με".  Σα να μιλάει το ποτάμι και να λέει ό,τι νιώσαμε και δεν είπαμε, ό,τι νιώσαμε και φωνάζαμε με τα μάτια αφού ήταν η μόνη φωνή που είχαμε. Βασανιστικό το κενό της υπαρκτής απουσίας. Κοιτάω το χέρι μου. Πόσο άδειο είναι χωρίς το δικό σου. Έρχεται το ποτάμι να καλύψει το κενό της ψυχής μου. Ένα " Σ' αγαπάω". Πιο σημαντικό, πιο μεγάλο από ένα "Σ' αγαπώ" που λέγεται εύκολα. Μια λέξη που έρχεται να αποκαταστήσει την ανάμνηση μιας εικόνας. Μιας στιγμής. Μιας ζωής. Νυν και αεί θα σ' αγαπάω. Θα το παίρνει το ποτάμι, δε θα το ακούς, δε θα το βλέπεις ίσως δε θα το νιώθεις καν αλλά εγώ θα είμαι εκεί στην όχθη. Θα περιμένω τουλάχιστον κάποτε να το διαβάσεις στον τοίχο...... κι ας είσαι στην άλλη όχθη. Ίσως από κει μπορέσεις να το δεις πιο καθαρά....Κ.Κ