Βροχή

Τι πιο όμορφο να βλέπεις τη βροχή δίπλα στον άνθρωπο που αγαπάς. Ούτε καν αυτό. Σου είπα ψέματα τις προάλλες. Δε μισούσα ανέκαθεν τη βροχή. Ίσα ίσα. Κάποτε την αγαπούσα. Η μυρωδιά του χώματος μετά τη βροχή πάντα με γοήτευε. Πριν από αιώνες, ένα χειμωνιάτικο μεσημέρι γνώρισα ένα παιδί. Ένα υπέροχο πλάσμα με δυο δακρυσμένα μάτια. Μάτια δακρυσμένου σκυλιού μου είπε. Πόναγε πολύ. Αγάπησε με τον πιο απόλυτο και μοναδικό τρόπο που μπορεί να αγαπήσει ένας άνθρωπος ένα περσικό λουλούδι.  Το έλεγαν  گل سرخ . Ήταν το πιο όμορφο και σπάνιο λουλούδι στον κόσμο. Έμαθε να ζει και να αναπνέει μόνο γι αυτό. Κάποια στιγμή το λουλούδι αποφάσισε να φύγει.  Ήθελε ν'ανοίξει τα φτερά του γιατί η τόση αγάπη το πνιγε. Όταν γνώρισα εγώ αυτό το παιδί το λουλούδι ήταν πια ανάμνηση. Ζωντάνευε μόνο στα λόγια του, στα μάτια του και στην ψυχή του παιδιού. Μου μίλαγε για το μεγαλείο αυτής της αγάπης και αγάπησα κι εγώ και το λουλούδι αυτό και εκείνο το παιδί για τον τρόπο που ήξερε να αγαπάει. Δάκρυζα όταν δάκρυζε, πόναγα όταν πόναγε. Ευχόμουνα μ'όλη τη δύναμη να γυρίσει κάποτε αυτό το λουλούδι απ τα βάθη της Ανατολής. Ήθελα να ξαναδώ στα μάτια του το χαμόγελο. Αγαπούσα αυτό το παιδί περισσότερο απ όσο έπρεπε. Τρόμαξα και εγώ όταν κατάλαβα πόσο. Πόνεσα ακόμα περισσότερο όταν δεν τα κατάφερα να ξαναφέρω το χαμόγελο στη ζωή του. Και ήρθαν οι βροχές. Το παιδί είδε ένα αράπικο λουλούδι. Έμοιαζε λίγο στο χαμένο του λουλούδι. Μια νύχτα μέσα στη βροχή το παιδί άρχισε να τρέχει. Φοβόταν μη χάσει το καινούργιο λουλούδι που βρήκε. Φοβόταν μη του φύγει κι αυτό. Εκείνη τη νύχτα με τη βροχή δεν το αγαπούσε. Κι όμως έφυγε με απίστευτη ευκολία. Δεν το ξαναείδα εκείνο το παιδί. Έφυγε χωρίς καν να κοιτάξει πίσω του. Το λουλούδι του όμως είχε αγκάθια. Με μάτωσαν πολλές φορές. Μου άφησαν σημάδια. Μάθαινα όμως ότι το παιδί χαμογελούσε ξανά. Μου αρκούσε. Στο παιδί δεν έβγαιναν τα αγκάθια ούτε καν τα έβλεπε. Έβγαινε μόνο η ομορφιά και το άρωμα.  Το χαμόγελο ερχόταν και έφευγε απ τα μάτια του συνέχεια. Η απόλυτη ευτυχία και η απόλυτη δυστυχία. Το λουλούδι του ήταν αλλιώς μαθημένο και το παιδί πόναγε. Αν και αιμορραγούσα από τα αγκάθια του λουλουδιού του με πόναγε περισσότερο η πίκρα στα μάτια του παιδιού. Μέσα μου όμως πόναγε και η ευκολία που έφυγε εκείνη τη νύχτα με τη βροχή. Κάθε φορά που βρέχει θυμάμαι αυτή την εικόνα...Ήρθε ξαφνικά κι έφυγε ακόμα πιο ξαφνικά μέσα στη βροχή...Έχω ανάγκη από μια βροχή, μια λυτρωτική βροχή να σβήσει όλο αυτό το παραμύθι, να σβήσει τα σημάδια και τις πληγές, να μη θυμάμαι αυτό το κομμάτι της ζωής μου. Να ξαναδώ αυτά τα δακρυσμένα μάτια που αγάπησα, δακρυσμένα από χαρά κι ας φύγω για πάντα.......Κ.Κ