Οι ελπίδες στον ουρανό. Τα μάτια ψηλά. Το αστέρι θα πέσει και συ θα κάνεις ξανά και ξανά την ίδια ευχή. Να τον δεις. Μα ειλικρινά σου αρκεί μόνο αυτό; Όταν δεν έχεις τίποτα άλλο ναι σου αρκεί. Λυρίδες τις λένε σήμερα και έχουν ήδη αρχίσει να πέφτουν. Θυμάσαι εκείνη τη νύχτα τα αστέρια στον ιερό μας βράχο;; "Είναι Αθήνα αυτό;;" Μου είπες. "Ναι είναι Αθήνα. Η ομορφότερη γωνιά της". Καθόσουνα και κοίταγες εκστασιασμένος τον ουρανό. Ήταν πράγματι σα να χε βγει από παλέτα ζωγράφου. Τόσα αστέρια μαζεμένα να αντικατοπτρίζονται στη θάλασσα μαζί με τον ιερό βράχο και το φεγγάρι στην πιο όμορφη πανσέληνο του καλοκαιριού. Πόσα χρόνια πέρασαν από τότε. Πόσα άλλαξαν, πόσα έμειναν ακριβώς τα ίδια. Κι όμως εγώ θυμάμαι ίσως γιατί εγώ ένιωθα όλα όσα δεν ένιωσες ποτέ εσύ. Φύγαμε γρήγορα. Έφευγες...πάντα έφευγες στα μισά της διαδρομής. Για μένα ήταν η ομορφότερη εικόνα απ αυτές που δεν αποθανατίζουν οι φακοί καμιάς φωτογραφικής. Είχες όλο τον κόσμο στα χέρια σου. Εσύ λίγα βήματα πριν το γκρεμό στο τέρμα του κόσμου να κοιτάς τα αστέρια και το πέλαγος να απλώνεται μπροστά σου. Δεν ήξερα τότε ότι αυτός ο γκρεμός ήταν προμήνυμα και για μένα και για σένα. Ο γκρεμός που ερχόταν...Δε θα βγω να δω τις Λυρίδες. Δεν έχει νόημα. Ας βγουν κάποιοι που στάθηκαν πιο τυχεροί στη ζωή τους....Κ.Κ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.