Έχεις βρεθεί μπροστά από κάνη όπλου; Γιατί ρωτάς; Τίποτα σκεφτόμουνα την αίσθηση να κοιτάς την κάνη του όπλου και αναρρωτιέμαι εκείνα τα δευτερόλεπτα τι σκεφτόσουνα; Δεν κοίταγα την κάνη, τα μάτια του κοίταγα, το σίγουρο βλέμμα του. Το χέρι του που δεν έτρεμε, ήταν σταθερό και αποφασισμένο να ξεμπερδεύει. Μα τόσο βάρος του είχες γίνει κι εσύ; Έτσι ένιωθε προφανώς. Και εσύ πως ένιωσες; Το χει ξανακάνει. Το είχα ξαναζήσει. Ο ίδιος άνθρωπος; Ναι προφανώς μαθαίνει σκοποβολή πάνω μου. Και τι έγινε; Σταμάτησε όταν του τέλειωσαν οι σφαίρες. Μάλιστα. Έτσι στα καλά καθούμενα όλο αυτό; Δεν του ήταν δύσκολο ήρθε αποφασισμένος. Και πως σε κοίταξε στα μάτια; Άνετα οπως και τότε. Επ για μισό λεπτό. Ποιος είσαι εσύ γιατί διακόπτεις τη σκέψη μου; Είμαι εγώ που κράταγα το όπλο. Α μάλιστα και τι θέλεις; Ξαναγέμισες και ήρθες για ακόμα ένα γύρο; Σουρωτήρι έγινα. Σκέφτηκες ποτέ κοριτσάκι μου πόσο δύσκολο είναι να κοιτάς δυο μάτια που σε εκλιπαρούν για ζωή κι εσύ να πυροβολείς; Ξέρεις τι βασανιστικός εφιάλτης είναι να βλέπεις αυτά τα μάτια κάθε βράδυ στον ύπνο σου; Και τότε γιατί πυροβόλησες; Στο χέρι σου ήταν να το αποφύγεις όλο αυτό. Ήθελες όμως να απολαύσεις το θριάμβο σου. Τη ρεβάνς για όσα πέρασες από αλλού. Να αποδείξεις στον εαυτό σου ότι μπορείς να σκοτώσεις και εσύ όχι μόνο οι άλλοι. Πόσο λίγο με ξέρεις τελικά. Πως μπόρεσες, από περιέργεια ρωτάω, πως μπόρεσες και ήσουνα τόσο ψύχραιμος αφού ήξερες τι θα κανες; Πως δεν έτρεμε το χέρι σου την ώρα που ήσουνα έτοιμος να πατήσεις τη σκανδάλη; Πως με κοίταζες στα μάτια. Μα δε σε κοίταγα...πυροβόλησα, έκλεισα την πόρτα και έφυγα. Ήταν πιο εύκολο...έτσι δε θα χω το βλέμμα σου να με κυνηγάει τις νύχτες, ούτε τη σκέψη σου να με κυνηγάει τις μέρες...Έλα τώρα που σε βασάνισε ποτέ εσένα η σκέψη μου...Όχι γι αυτό ακριβώς ήθελα να τελειώνω μαζί σου..Κ.Κ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.