Μόνο μια φορά λύγισα

"Ήμουν πολύ στενοχωρημένος για να μπορώ να κλάψω". Η μεγαλύτερη αλήθεια που άκουσα ποτέ από σένα, η μεγαλύτερη κουβέντα που άκουσα ποτέ. Το νιωσα και γω αυτό. Χρόνια αναρρωτιέμαι πως μπόρεσα τότε και δεν έκλαψα. Λύγισαν τα πόδια μου και πάγωσα. Καθόμουνα ώρες παγωμένη στο πάτωμα. Κενό. Το απόλυτο κενό. Ένιωθα ότι το κεφάλι μου φούσκωνε. Ήθελα να συρθώ μέχρι το μπάνιο να δω στον καθρέφτη αν είχα παραμορφωθεί. Δεν κατάφερα να κουνηθώ. Κάτω στο παγωμένο πάτωμα. Ώρες, μέρες, μήνες, χρόνια. Δε σκεφτόμουνα τίποτα. Όλα σταμάτησαν. Ο χρόνος, η ζωή μου και το πιο φρικτό; Οι σκέψεις μου. Κενό. Εκεί κάτω στο πάτωμα μέσα στο σκοτάδι. Κοίταγα με καρφωμένα μάτια το σκοτάδι σα να περίμενα να μου πει κάτι. Να μου απλώσει το χέρι. Ψυχρό όμως, ανελέητο, άψυχο.  Περίμενα να ξημερώσει. Όχι δεν το ζούσα εγώ αυτό, δε συνέβαινε σε μένα. Ένιωθα έναν κόμπο που ανέβαινε. Δεν μπορούσα να αναπνεύσω. Αυτό είναι είπα. Τέλος. Εδώ κάτω στο πάτωμα μιας αφιλόξενης για μένα πόλης. Το μόνο που θυμάμαι είναι ότι έβρεχε. Άκουγα μόνο αυτό το τακ τακ τακ. Αργόσυρτο που παρέτεινε τον πόνο. Σα σφαίρες ένιωθα το κάθε τακ τακ. Με χτύπαγαν αλλά δε με σκότωναν. Τις ένιωθα. Δεν ξέρω πότε ξημέρωσε, δεν ξέρω πως σηκώθηκα απ το πάτωμα, πως σε κοίταξα ξανά. Πως μπόρεσα να κάνω ότι δε συνέβαινε τίποτα γιατί αυτό θα ήθελες αν ήσουνα εκεί. Αλλά δεν ήσουνα αγάπη μου. Είχες ήδη φύγει. Ακόμα αναρρωτιέμαι πως μπόρεσα και δεν έκλαψα. Ούτε τότε ούτε ποτέ. Δε μετριέται η αγάπη με τα δάκρυα. Το αντίθετο. Φοβάμαι πια όποιον κλαίει εύκολα. Τον φοβάμαι και τον θαυμάζω ταυτόχρονα. Μπορεί να κλάψει,να ξεσπάσει αλλά να χρησιμοποιήσει και το κλάμα. Μια φορά έσπασα, λύγισα, δεν άντεξα. Και ήταν εκεί που σε γνώρισα με τον άνθρωπο που ΄με είχε πείσει ότι μ΄αγαπάς εκεί στο μέρος που σας πρωτοείδα μαζί. Στο μέρος που ζήσαμε τόσα πράγματα μαζί. Μόνο μια φορά λύγισα....