Πάντα στο και ένα θυμάσαι; "Ήσουνα η πρώτη". Είδα πόσο μέτρησε και αυτό... "Κι έτσι κατάρα τα κρατεί κάποια παλιά τραγούδια να ταξιδεύουν ζωντανά σ' όλες τις εποχές και τα σιγοτραγούδησαν στόματα πικραμένα τόσο πολύ που γίνανε στο τέλος προσευχές". Όχι φως μου ακριβό δεν μπορώ να το ακούσω ξανά. Απλά σε ένα τοίχο σα μια απλή διακριτική παρέα, ένα τιμαλφές αξίας οκτώ σειρών από ένα ξένο βιβλίο, στο και ένα. Τα φανάρια πια δεν τα θυμάσαι, ούτε όλα τα άλλα. Θυμάσαι όμως όταν το ρολόι χτύπησε 12; Θυμάσαι. Ήσουνα εκεί. Ήμουνα όμως κι εγώ κι αυτό το ήξερες. Από τότε χτυπάς συνέχεια με σφαίρες σαν τους χτύπους του ρολογιού εκείνης της νύχτας. Δε σου αρκούσε εκείνο το αίμα.........Κ.Κ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.